Artykuł w kategoriach: Ptaszniki – Opisy, Sericopelma

Sericopelma angustum


Oceń 1 gwiazdka2 gwiazdki3 gwiazdki4 gwiazdki5 gwiazdek [3]
Loading...

Sericopelma angustum – ptasznik

 


Wygląd

Ptasznik, osiągający około 6-7 cm wielkości. Ciało masywne . Odwłok i karapaks przeważnie ciemnobrązowe, a odnóża szare lub czarne. Samica żyje często dłużej, niż 10 lat (czasem nawet 15-20 lat). Dymorfizm płciowy rozpoznawalny dorosłych osobników. Samica większa i masywniejsza od samca. Samiec posiada bulbusy oraz haczyki na pierwszej parze odnóży krocznych. Wizualnie ma też znacznie dłuższe odnóża od samicy.

Występowanie

Wilgotne lasy południowego Meksyku i Ameryki Środkowej. Aktywny głównie nocą. Niektóre osobniki kopią kryjówki, w których przebywają podczas dnia.

Żywienie

Młode pajączki karmimy larwami much lub mącznika, mniejsze muszkami owocowymi. Podrośniętym osobnikom podaje się karaczany, świerszcze lub owady latające. Dorosłym osobnikom można podać raz na jakiś czas mysiego oseska, w celu urozmaicenia diety. Nie należy przejmować się ewentualnymi głodówkami tego pająka.

Terrarium

Terrarium jak dla ptaszników naziemnych. Najważniejsza przestrzeń podłogowa, dlatego dla dorosłego osobnika, optymalne wymiary to 20/20/20 cm lub 30/20/20 cm (dł., szer., wys.). Jako podłoże stosujemy torf lub substrat kokosowy (polecam ten drugi z uwagi na dobrą chłonność wilgotności oraz walory estetyczne). Optymalna grubość warstwy podłoża dla dorosłego osobnika to około 4-6 cm. Miseczka z wodą opcjonalnie. Jako kryjówkę można użyć połówki kokosa lub elementów ceramicznych (kwestia gustu hodowcy). Pająk ten czasami przekopuje terrarium, dlatego nie warto sadzić tam żywych roślinek, a jako ozdoby, lepiej sprawdzają się rośliny sztuczne. Optimum temperaturowe to 25-26°C, a wilgotność 70-80%. Aby zachować odpowiednią wilgotność, polecam spryskiwać regularnie tylko połówkę terrarium, drugą pozostawiając suchą. Kryjówkę należy umieścić w suchej części. Ptasznik sam „zdecyduje”, w której części ma przebywać.
Małe pajączki przechowuje się w pudełkach na mocz lub po kliszy z 2-3 cm warstwą podłoża i drobnymi otworkami w pokrywce. Odradzam wkładanie tak małych pajączków do dużych terrariów, czy pojemników, bo prawdopodobnie będą miały problemy z polowaniem. W takich warunkach wzrasta też znacznie możliwość ucieczki zwierzęcia.

Rozmnażanie

Do kopulacji dopuszczamy dojrzałe osobniki (najchętniej kopulują 3-letnie samice oraz samce w wieku około 2 miesięcy po ostatniej wylince.). Dorosły samiec posiada bulbusy i haczyki. Jest także mniejszy i mniej masywny od samicy. Nie sprawia większych problemów. Przed kopulacją, samicę należy obficie nakarmić, aby zmniejszyć ryzyko zjedzenia samca.

Po około 2-3 miesiącach (okres ten może trwać czasem znacznie dłużej) samica składa kokon, z którego po miesiącu- 2 miesiącach wykluwają się młode nimfy, które w ciągu kilkunastu dni przechodzą kolejną wylinkę i stają się nimfami II. Te z kolei potrzebują od 20 dni do miesiąca na przejście wylinki i stają się wówczas już małymi pajączkami. Należy je wówczas rozdzielić do pudełeczek po kliszy w celu zapobiegnięcia kanibalizmowi.

Uwagi

Z uwagi na to, że nie ma on silnego jadu, może być polecany początkującym hodowcom. Z reguły dość łagodny i rzadko trafiają się osobniki agresywnie reagujące na bodźce. Nawet, jeżeli takie się zdarzają, to przeważnie nie próbują kąsać, a jako główną linię obrony, stosują atak włoskami parzącymi, które drażnią skórę, drogi oddechowe i oczy oraz mogą być przyczyną opuchlizn u alergików.

 

Opracowanie i źródła informacji
Autor Andrzej Prokop ‚atrax’


Literatura:
Tenże, Chov sklipkani, 2001

Dodaj swoje przemyślenie na temat artykułu