Artykuł w kategoriach: Poecilotheria, Ptaszniki – Opisy

Poecilotheria smithi


Oceń 1 gwiazdka2 gwiazdki3 gwiazdki4 gwiazdki5 gwiazdek [6]
Loading...

Poecilotheria smithi

Poecilotheria smithi (Kirk, 1996) (ang. nazwa zwyczajowa Yellowbacked Ornamental) na wolności występuje w centralnej części Sri Lanki (Kandy). Starszy synonim Poecilotheria pococki.


Dorosłe samice tego gatunku mierzą około 6 cm ciała, a z rozpostartymi odnóżami do 15-17 cm, dożywają do 15 lat; samce dorastają do 12-14 cm rozpiętości odnóży i umierają zazwyczaj ok. pół roku po uzyskaniu dojrzałości.

Poecilotheria smithi posiada po stronie grzbietowej ornament typowy dla rodzaju oraz wyraźne czarne zabarwienie całego ciała. Pająk jest podobny do Poecilotheria miranda, ale nie, jak się powszechnie przyjmuje, do Poecilotheria fasciata i Poecilotheria pederseni – ten gatunek można rozpoznać po specyficznym układzie pasków na przednich nogach, podobnym właśnie do P.miranda, o kolorze podchodzącym pod kremowo-biały.

Pająki tego gatunku można trzymać w grupach; kanibalizm, podobnie jak u wielu innych gatunków Poecilotheria, praktycznie nie występuje. W hodowlach prywatnych wciąż jest ekstremalnie rzadki, w związku z czym przez wielu uważany jest za najrzadszego pająka świata – spowodowane jest to trudnością znalezienia w naturze, jak i ceną. Ptasznik jest dość szybki oraz, jak wszystkie gatunki tego rodzaju, posiada bardzo mocny jad. Nie jest przeznaczony dla początkujących terrarystów.

Terrarium

Terrarium dla dorosłego osobnika powinno mieć wymiary około 20/30/40 cm (dł./szer./wys.), najlepiej z otwieraną przednią szybą. Konieczna jest mocna wentylacja – druciane i plastikowe siatki nie są najlepszym rozwiązaniem, gdyż mogą zostać przegryzione – dobrze sprawdza się blacha perforowana.

Młode osobniki trzymamy w pojemnikach na mocz. Wraz ze wzrostem przekładamy je do coraz większych pojemników – istotne jest, żeby pojemniki te były zorientowane pionowo, czyli wysokość była większa od szerokości i długości. Terrarium powinno być ustawione z dala od wszelkich sprzętów elektronicznych typu komputery, głośniki, telewizor z powodu drgań, jak i głośności.

Jako podłoża używamy włókna kokosowego lub innego, dobrze trzymającego wilgoć. Powinniśmy umieścić w terrarium jakiś konar lub korzeń. Pająki te budują gniazda z pajęczyny, więc wstawianie sztucznych kryjówek jest zbędne.

Do ogrzania terrarium można użyć żarówki lub kabla grzewczego. Większość hodowców wybiera to pierwsze rozwiązanie, gdyż żarówka poza funkcją grzewczą oświetla także terrarium. Zaleca się stosowanie żarówek o mocy 15-25W. Można oczywiście zastosować mocniejsza – wszystko zależy od tego, jak daleko umieszczone jest źródło ciepła (w żadnym wypadku nie montujemy promienników – mogą być przyczyną poparzenia naszego pająka).

Żarówka może być zwykła, lecz polecane jest stosowanie żarówki barwionej – światło nie jest wtedy tak intensywne i nie powoduje ucieczki pająka do kryjówki.

Jeśli zdecydujemy się na użycie kabla grzewczego powinniśmy zaopatrzyć się w termostat. Sam kabel możemy zamontować pod terrarium, za jego ścianka lub wmontować go w nią (pod warunkiem, że ścianka jest izolatorem, jak np. korek). Nie powinno się umieszczać kabla bezpośrednio w terrarium. Moc kabla wybieramy w zależności od średniej temperatury w pomieszczeniu – im niższa, tym większa moc i gęstość kładzionego przewodu.


Temperatura

Temperatura w terrarium powinna wynosić 26-30°C za dnia, oraz kilka stopni mniej w nocy – ok. 20-24°C.

Wilgotność

Wilgotność należy utrzymywać na poziomie 80%, jednak nie powinno robić się tego kosztem wentylacji.

Żywienie

Młode karmimy wylęgiem świerszcza, młodymi karaczanami, krojonymi mącznikami oraz pinkami. Wraz ze wzrostem ptasznika podajemy coraz większy pokarm pamiętając by nie był on większy niż ciało pająka. Dorosłym osobnikom podajemy wszelkiego rodzaju bezkręgowce odpowiedniej wielkości – karaczany, świerszcze, szarańcze, drewnojady. Trzeba pamiętać, ze jako ptaszniki nadrzewne, preferują ruchliwy pokarm – najlepiej latający np. szarańcze. Można podawać także samodzielnie złapane owady. Odławiać je należy w miejscach gdzie nie są one narażone na działanie spalin, oprysków z pól oraz wszelkich innych zanieczyszczeń. Należy wystrzegać się owadów i innych mogących zrobić pająkowi krzywdę (inne pająki, osy itp.) oraz potencjalnie trujących (gąsienice, pluskwiaki itp.). Najlepsze są przedstawiciele prostoskrzydłych – szarańczaki, pasikoniki, świerszcze. Bardzo chętnie zjadane są także ćmy i muchy.

Rozpoznawanie płci

Dymorfizm płciowy wyraźnie zauważalny dopiero po ostatniej wylince samca, do tego czasu kolorystyka jest niemal podobna. Samiec ma mniej żywe barwy, jest mniejszy i smuklejszy od samicy. Samiec nie posiada haków goleniowych. Rozpoznanie płci jest możliwe już u niedorosłych osobników po szczególe budowy płytki i szczeliny płciowej, na podstawie wylinki oraz po tzw. folio.

Rozmnażanie

Gatunek trudny do rozmnażania, z uwagi na to, że samica często nie akceptuje samca. Pająki rzadko kopulują zaraz po wpuszczeniu samca. Nawet gotowa para zaczyna od swoistych podchodów, licznych podejść i ucieczek samca. Przez cały czas jest jednak słyszalne i zauważalne tupanie, tak u samca, jak i samicy. Kokon zazwyczaj składany jest po upływie 2-6 miesięcy.

 


Opracowanie

Damian Marciniak

Powiązane artykuły

2 przemyślenia na temat Poecilotheria smithi

Dodaj swoje przemyślenie na temat artykułu