|
|
|
|
|
| « Szczury.. | Zioła, rośliny zielne, l.. » Artykuły » Zwierzęta » Pokarm » | ||||
Trojszyki (Tribolium spp.) McLeay 1825
 Tribolium castaneum  Tribolium castaneum  Tribolium castaneum Gatunki: Na świecie opisano 26 gatunków należących do tego rodzaju. Większość występuje w Indiach i w Afryce. W Polsce spotykane są 4 gatunki: T. madens T. castaneum (trojszyk gryzący) T. destructor T. confusum (trojszyk ulec) Poprawna identyfikacja jest możliwa dopiero przy wykorzystaniu binokularu. Opiera się głównie na budowie i urzeźbieniu przedplecza oraz pokryw. Budowa policzków i czułków również różni poszczególne gatunki. W handlu spotykane są też pod nazwą "minimączników". Morfologia Trojszyk wyglądem przypomina swojego większego krewniaka mącznika młynarka (Tenebrio molitor). Osiąga zaledwie 3 - 5 mm. Jego ciało jest lekko wydłużone i przypłaszczone. Głowa mała, z paciorkowatymi czułkami rozszerzającymi się stopniowo ku końcom. Kolor chrząszczy to najczęściej ciemny brąz, ale mogą też trafiać się prawie czarne osobniki. Słabo wybarwione chrząszcze są znacznie jaśniejsze. Biologia i ekologia Większość gatunków trojszyka uznawana jest za gatunki synantropijne (towarzyszące człowiekowi). Rodzaj Tribolium jest jednym z groźniejszych szkodników magazynowych (głównie na produktach zbożowych). W naturze związane są głównie z przegrzybiałym drewnem drzew liściastych (dąb, topola, wiąz, wierzba). Odławianie Pozyskanie go w naturze jest dość kłopotliwe gdyż prowadzi skryty tryb życia. Najczęściej można go znaleźć w zaniedbanych magazynach i kuchniach. Możliwe jest też uzyskanie hodowli laboratoryjnej, ponieważ trojszyki są często organizmami modelowymi w różnorodnych badaniach biologicznych. Sprzedawane są też pod dziwną nazwą "minimączników". Terrarium i warunki hodowli Nie są wymagającymi owadami. Za terrarium może im posłużyć nawet litrowy słoik. Im więcej chrząszczy chcemy trzymać, tym większy musi być pojemnik. 10 - 20 litrów może wystarczyć nawet na masową hodowlę, liczoną w tysiącach osobników. Chrząszcze nie wspinają się po szkle i plastiku, jednak dość dobrze latają. Zakrycie terrarium od góry może skutecznie uniemożliwić im ucieczkę. Podłoże powinny stanowić otręby pszenne. Jego grubość powinna wynosić 3 - 8 cm (w zależności od wielkości hodowli). Co kilka tygodni/miesięcy można wymieniać podłoże na nowe (np. przesiać je przez sitko do odcedzania makaronu). Chrząszcze rozwijają się i mnożą w szerokim zakresie temperatur (20 - 40°C). Optimum to jednak 32 - 37,5°C. Wilgotność należy utrzymywać najczęściej w granicach 50 - 70 %. Przy zbyt wysokiej pojawia się groźba pleśni i ataku roztoczy, zbyt niska jest różnie tolerowana przez poszczególne gatunki. Najlepiej gdy wodę owady mogą pobierać bezpośrednio z pokarmu. Żywienie Dorosłe trojszyki i ich larwy odżywiają się głównie otrębami pszennymi. Jako urozmaicenie diety można im podawać różne owoce (głównie jabłko i cytrusy). Nie polecam bananów, gdyż łatwo gniją i są w stanie skutecznie wygazować hodowlę. Rozpoznawanie płci Praktycznie niemożliwe ze względu na rozmiary chrząszczy. Rozmnażanie Samice trojszyka składa jaja pojedynczo. Ze względu na swoją długowieczność (nawet 2 lata) może ich złożyć ponad 1000! Lęgnące się larwy przechodzą 6 lub więcej linień (zależnie od warunków). Pełny cykl może się zamknąć w ciągu 17 dni (temp. 32°C) lub ponad 22 (24°C) i ponad 60 dni (20°C). Przepoczwarczenie trwa 17 dni w temp. 22°C do 5 dni w 32°C. Samice są zdolne do rozrodu już po 3 - 4 dniach. Wśród larw obserwuje się przypadki kanibalizmu, ale głównie w zaniedbanych hodowlach. Uwagi Trojszyk jest doskonałym pokarmem dla małych drapieżników (młode pająki, modliszki, drapieżne chrząszcze). Dodatkowym plusem są małe wymagania hodowli i jej prostota. Opracowanie Opracował Dariusz Kucharski na podstawie własnych doświadczeń oraz literatury: Burakowski B., 1993: Laboratory methods for rearing soil beetles (Coleoptera). Polska Akademia Nauk Muzeum i Instytut Zoologii, Warszawa. Stebnicka Z., 1991: Czarnuchowate - Tenebrionidae. Klucze do oznaczania owadów Polski: cz. XIX, zeszyt 91, PWN, Warszawa. http://www.fao.org/docrep/x5048E/x5048E0b.htm
|
||||
 Zgłoś błąd lub sugestię dotyczącą artykułu
|
