Po raz pierwszy w Polsce pojawił się na początku 2010r. za sprawą dwóch hodowców - Marek Kubiak (profesor) i Bartosz Rom (BartekR). Gatunek jest bardzo prosty w hodowli a zarazem bardzo ciekawy w obserwacji. Dodatkowo posiada skrzydła, których używa m.in. do obrony. Wydziela substancje obronną, która na szczęście nie jest zbyt drażniąca i szybko się ulatnia. Z tym gatunkiem poradzi sobie nawet początkujący hodowca.
Jak rozpoznać:
Dorosłe owady:
Samica imago
Samiec imago
Samica osiąga 7-9cm długości ciała, a samiec 3,5-5cm. Dymorfizm płciowy jest nieznaczny, samce są mniejszą kopią samic. Kolor ciała tego straszyka jest zróżnicowany ale nie bardzo kontrastowy. Głowa i tułów wpadają w kolor sino-szary, oczy na tym tle są dobrze widoczne. Połączenie głowy z tułowiem ma kolor czerwony i wyraźnie wyróżnia się na tle reszty ciała. Skrzydła pokrywają cały odwłok, są przezroczyste z widocznym użyłkowaniem. Pokrywy brązowe z ciemniejszymi łatami tegoż koloru, patrząc z boku pomiędzy drugą a trzecią parą odnóży pokrywa jest biała. Kolor skrzydeł u podstawy jest kontrastowo żółty. Czułki długie, koloru brązowo-białego.
Młode owady:
L1
Tuż po wykluciu mierzą 1,5cm i są brązowo-szare z częściowo żółta głową, posiadają długie czułka. W miarę wzrostu ich kolor nieznacznie się zmienia, zanika kolor żółty i uwidacznia się czerwony kolor połączenia głowy z tułowiem. Gdy owady są w stadium subimago zalążki skrzydeł kończą się na poziomie trzeciej pary odnóży.
Jaja:
Jaja
Tuz po złożeniu mają bardzo blady żółty kolor, prawie biały, z czasem przebierają ładny żółty (słonecznikowy) kolor. Składane są w pakietach - około 6-30 jaj w jednym, kształt jest bardzo charakterystyczny co można zobaczyć na zdjęciu.
Hodowla:
Dorosłe owady:
Hodowla w zasadzie nie sprawia żadnych problemu i sprowadza się do wymiany pokarmu, sprzątania, utrzymania odpowiedniej wilgotności na poziomie 65-80% i zapewnienia temperatury w granicach 20-26°C. Dorosłe samice żyją ok. 7-8 miesięcy a samce maksymalnie do 6 miesięcy. Samica składa przez cale życie sporo jaj, które przykleja w rożnych miejscach terrarium np. liście/gałązki rośliny, szyba. Samce gdy kopulują z samicami czasem odganiają inne samce machając szybko i dość nerwowo skrzydełkami. Czasem gdy próbuje się odczepić dorosłego osobnika od np. siatki, w obronie przyciąga do siebie głowę odsłaniając czerwony kolor połączenia głowy z tułowiem, roztwiera skrzydła (widać też kontrastowy żółty kolor u podstawy skrzydeł) i trzyma je otwarte pokazując potencjalnemu napastnikowi, że jest duży i trujący (kolor czerwony, żółty). Przy manewrach w terrarium należy zwrócić uwagę na samce, które niepostrzeżenie mogą uciec i wlecieć w jakąś szczelinę w mieszkaniu np. za szafę. Samice nie latają pomimo dużych skrzydeł, są za ciężkie, wolą ucieczkę z rozpostartymi skrzydłami.
Młode owady:
Młode trzymamy w takich samych warunkach co dorosłe osobniki, przy czym należy pamiętać o regularnym zraszaniu terrarium wodą. Powinno unikać się spryskiwania szyb terrarium, gdyż owady L1 mogą przykleić się do szyby. Osiągnięcie dorosłości samcowi zajmuje około 2,5 miesiąca a samicy średnio 3-3,5 miesiąca.
Jaja:
Najlepiej przenieść do inkubatora wyłożonego wacikami. Aby je odkleić od np. szyby można użyć sztywniejszej kartki i powoli wkładać ją między jaja a szybę, lekko przesuwając na boki, dzięki czemu pakiet jaj ładnie odejdzie od szyby. Inkubacja zapłodniony jaj w temperaturze 20-23°C i wilgotności 70-80% trwa bardzo krótko, bo około 1,5 miesiąca. Procent klucia jest wysoki dzięki czemu można łatwo dorobić się niechcianej inwazji tego przepięknego gatunku.
Żywienie:
Gatunek ten żywi się ognikiem (Pyracantha), który w zimie utrzymuje zielone liście oraz oleandrem (Nerium oleander). Owady karmione oleandrem rosną większe niż karmione ognikiem tzn. osiągają maksymalne wymiary podane wyżej w opisie. W okresie letnim można podawać także dąb. Należy pamięta aby pokarm był zawsze świeży.
Terrarium:
Terrarium 20x20x25cm [dł./szer./wys.] zapewni pełny komfort 1-2 parom. Oczywiście jeśli chcemy trzymać większą gromadę owadów należny zapewnić odpowiednio więcej miejsca. Na dno kładziemy ręczniki papierowe lub włókninę kokosową/piasek/mieszanka tych dwóch składników.
Opracowali: Marek Kubiak (profesor) i Bartosz Rom (BartekR) na podstawie własnych i cudzych doświadczeń.
