Należy do rodziny hylidae. Jest to bardzo łatwa w hodowli rzekotka, która ze względu na neotropikalny obszar występowania niewymagająca zimowania w celu rozmnożenia, tak jak ma to miejsce u rzekotki zielonej (Hyla cinerea). Poprzez swoje duże zdolności adaptacyjne i częściowy synantropizm, a w konsekwencji posiadanie znacznej populacji, gatunek ten nie podlega ochronie.
Synonimy: Masked tree frog, Central American Smilisca, Tarraco Treefrog, New granada cross-banded treefrog.
Rozmiar: samice do 8 cm, samce do 6 cm.
Długość życia: stosunkowo krótka 3,5 do 5 lat.
Ubarwienie: Wspólną cechą osobniczą są ciemnobrunatne paski biegnące po jednym z każdego boku ciała. Zaczynają się cienką linią od nozdrzy i biegną do oczu. Następnie za nimi rozszerzają się przechodząc przez bębenki i w końcu zaczynają zwężać kończąc na wysokości przednich kończyn lub kawałek za nimi. Spodnia część ciała jest maści: białej, beżowej lub kremowej. Natomiast wierzch może przybierać kolor zielony, czerwono-brunatny, brązowy, ciemno-beżowy, a nawet niebieski. Często występują na nim, ciemne plamy i kropki. Na wszystkich kończynach widoczne są poprzeczne pasy, o kilka tonów ciemniejsze niż kolor grzbietu. Młode osobniki mają jednolite brązowe ubarwienie, które zmienia się, gdy osiągną około 3,5-4cm długości.
Występowanie: obszar ten rozciąga się od Nikaragui przez Kostarykę i Panamę, aż do północno-zachodniej Kolumbii i Ekwadoru, do wysokości 1000 m n.p.m.
Aktywność: typowo nocna – wzrasta od zmierzchu i zanik z nastaniem poranka.
Biotop: nizinne lasy deszczowe w pobliżu zbiorników wodnych, a także parki i ogrody w okolicy siedzib ludzkich.
Terrarium: dla 6 osobników wystarczy zbiornik o wymiarach 80x50x80 cm. Jako że są to zwierzęta typowo nadrzewne, należy umieścić gałęzie, liany i „rurki” bambusowe, po których będą mogły się z powodzeniem wspinać. Rośliny muszą posiadać sztywne liście, które nie zostaną połamane pod ciężarem dorosłego osobnika (fikusy, filodendrony, scindapsus, wanilia, zroślicha, bromelie). Jako podłoże należy zastosować materiały antyseptyczne, nie podatne na gnicie i pleśnienie, które są niebezpieczne dla zdrowia i życia każdego płaza, czyli: substrat kokosowy, chips kokosowy, wyprażony torf. Na wierzch można położyć mech dla dekoracji oraz łatwiejszego czyszczenia dna zbiornika. Kamienie także mają dobre zastosowanie, ponieważ rzekotki przesiadując na nich, nie „oklejają” się sypkim podłożem. Zbiornik wodny jest nieodzownym elementem w terrarium, ponieważ jest on często odwiedzany podczas nocnej aktywności. Jego minimalna objętość wynosi 5l i wskazane jest filtrowanie wody albo codzienna jej częściowa wymiana. Używamy wody odstanej pozbawionej trującego chloru lub źródlanej.
Temperatura: od 22 do 26°C z niewielkim spadkiem w nocy, do 20-22°C. Młodziki powinny mieć zapewnioną temp. 26°C.
Wilgotność: od 50 do 90%. Młode osobniki do około 3cm należy trzymać w wilgotności 70-90%.
Oświetlenie: ze względu na nocny tryb życia, stosowanie 12h nasłonecznienia ma tylko na celu utrzymania naturalnego rytmu dnia i nocy.
Karmienie: podajemy im wszystkie owady niemogące ukąsić lub użądlić i które są mniejsze niż połowa długości ciała karmionego osobnika (muchy, świerszcze, karaczany, mole woskowe, szarańcze, plankton łąkowy). Pamiętajmy, iż urozmaicona dieta wpływa pozytywnie na kondycję naszych podopiecznych. 2-3 razy w tygodniu pokarm przed podaniem posypujemy witaminami i wapnem, można go także nakarmić papką warzywną wymieszaną z witaminami.
Rozpoznawanie płci: u młodych bardzo trudne, jedynie po apetycie i tempie wzrostu (samice jedzą więcej i rosną szybciej). Dorosłe samce są mniejsze od samic i posiadają rezonatory najbardziej widoczne podczas godów.
Rozmnażanie: u tego gatunku okres rozrodczy nie jest uzależniony od pory roku, natomiast od wzmożonych opadów deszczu, kiedy to tworzą się okresowe zbiorniki wodne i duże wolno znikające kałuże. W sztucznych warunkach takie opady symulujemy częstszym zraszaniem i stopniowym podnoszeniem wysokości zwierciadła wody. Samce po pewnym czasie reagują na takie warunki nocnymi "koncertami", podczas których starają się uczepić wszystkiego, co się porusza. Samice wchodzą do wody, dopiero po około 1-21 dni ze względu na dłuższy czas "produkcji" skrzeku. Podczas aplexusu samica składa około 300 jaj, w pakietach po kilkanaście do kilkudziesięciu sztuk. Pływają one swobodnie pod zwierciadłem wody lub opadają na dno. Przy temp. 26C kijanki wylęgają się po 3-4 dniach. Karmimy je płatkowanym roztartym pokarmem dla ryb, szpinakiem, sepią, larwami solowca, siekaną ochotką. Po kolejnych 27 dniach młode rzekotki opuszczają wodę mając 15-20mm długości. Karmimy je wylęgiem świerszczy (około 3mm), stopniowo zwiększając rozmiar zdobyczy wraz z ich wzrostem. Dojrzałość płciowa osiągają po 8 – 12 miesiącach, w zależności od obfitości pokarmu i wysokości temperatury (im wyższa tym szybciej).
Przed planowanym rozmnażaniem, należy zapewnić kijankom i młodym osobnikom odpowiednio dużo przestrzeni, ponieważ po miesiącu trzeba się liczyć z przychówkiem rzędu kilkuset sztuk. Przy zbyt wielkim zagęszczeniu może dojść do epidemii i pomoru całej hodowli. Wielkość zbiornika należy tak dobrać, aby dla jednego młodzika zapewnić 3l przestrzeni. Dla takich parametrów śmiertelność mieści się w granicach < 5% populacji.
