|
|
|
|
|
| « Chelorrhina polyphemus co.. | Dicronorrhina derbyana .. » Opisy gatunków » Owady (Insecta) » Chrząszcze (Coleoptera) » |
|
Chlorocala africana (Drury, 1773)
Synonimy: Smaragdesthes africana Wygląd: Jest to mały chrząszcz który osiąga do 2-2,5cm długości ciała. Cechuje się wysoką aktywnością podczas dnia i również wysoką rozrodczością. W hodowli głównie występują dwa podgatunki gatunku Chlorocala africana:
Mimo iż samce nie posiadają charakterystycznych rogów, rozpoznanie płci jest banalne. Samce posiadają długie wgłębienie po spodniej stronie odwłoka, samice jej nie mają i mają gładką spodnią stronę. Niestety ten gatunek ma zbyt małe rozmiary by rozpoznawać płeć larw. 
 Warunki hodowli: Jest to bardzo łatwy w hodowli chrząszcz. Do trzymania 10 sztuk tego rodzaju wystarczy akwarium/terrarium o wymiarach minimum 25/25/20 (dł./szer./wys.). Jako iż dorosłe osobniki tych chrząszczy nie potrzebują przestrzeni do latania wystarczy im około10 cm ponad podłożem, reszta wysokości terrarium powinna być wypełniona podłożem (czyli około 10cm).Terrarium powinno zapewnić dobrą cyrkulację powietrza wewnątrz. Terrarium można podzielić na 2 części: Nad podłożem. W tej części terrarium, chrząszcze najczęściej chodzą , latają(rzadko), jedzą i kopulują. Na powierzchnie podłoża kładziemy parę kawałków kory po to by zapobiegać wysuszeniu podłoża. Poza korą wyposażamy tą część w jakieś gałęzie (nie muszą być grube gdyż chrząszcze są małe) po to by zwiększyć powierzchnie do chodzenia. Wymagają oświetlenia przez 12 godzin dziennie. Temperatura w tej części powinna mieścić się w przedziale od 23ºC do 30ºC. Z tym że przy niższych temperaturach chrząszcze spowalniają swój metabolizm i raczej przesiadują ciągle w ziemi niż wychodzą na powierzchnie. Znowu zbyt wysoka temperatura powoduje szybkie przesuszenie podłoża, co powoduje śmierć larw, jaj i również imago. Podłoże. Jest to część służąca w dwojaki sposób. Po pierwsze jest to miejsce, w którym samice składają jaja. Drugą funkcją podłoża jest zapewnienie pożywienia larwom. Typowym podłożem do hodowli chrząszczy jest humus. Humus jest to nic innego jak rozkładające się liście, próchno i inne związki organiczne pod wpływem temperatury, mikroorganizmów, kwasów huminowych i grzybów. Podłoże dla imago to najczęściej bardzo drobno zmielony humus, szybko przesycha ale zapewnia odpowiednie pożywienie dla dopiero co wyklutych larw. Larwy w stadium L2-L3 bez problemu poradzą sobie z niezmielonym humusem, dlatego rozdrabnianie humusu przy takiej fazie rozwojowej larwy jest zbędne. Larwy można trzymać razem i „raczej” nie wykazują kanibalizmu. Pożywienie: Najczęściej spotykanym i chyba najlepszym pożywieniem dla imago jest banan. Również można dawać kawałki słodkiego jabłka, mandarynki, gruszki itp. W internecie można kupić też specjalne pożywki dla imago, lecz bez porównania banan jest tańszym rozwiązaniem. Jedyny minus banana to fakt iż trzeba zbierać rozkładające się szczątki niedojedzonych bananów po to by zredukować liczbę roztoczy i innych niepożądanych gości. Larwy głównie zjadają humus. Z własnych doświadczeń wiem, iż wolą rozkładające się liście niż próchno. Nie polecam dokarmiania larw przez zakopywanie w ziemi różnych owoców warzyw, ponieważ jest to dobra pożywka dla rozwoju roztoczy, bakterii i grzybów. Rozmnażanie: Chrząszcze tego gatunku bardzo łatwo się rozmnaża, praktycznie bez jakiejkolwiek ingerencji człowieka. Trzeba pamiętać jedynie o pewnych zasadach. 1. Nie należy przegładzać imago, gdyż często spotyka się iż głodne imago zjada jaja. 2. Nie należy trzymać imago bez jakiegokolwiek humusu, gdyż wyklute larwy szybko dobiorą się do pozostałych jaj. 3. Nie należy przesuszać podłoża od imago, gdyż jaja są bardzo wrażliwe na susze, wystarczy dzień lub dwa suszy by wszystkie zniszczyć. Pełen cykl od jaja do imago trwa około 4 miesiące. Imago, zależnie od temperatury, rodzaju pożywienia i wilgotności zazwyczaj dożywa od 2 do 6 miesięcy. Zdarzają się rekordziści co żyją nawet rok, lecz są to bardzo rzadkie przypadki. Poczwarki najczęściej przeobrażają się po około dwóch tygodniach od zbudowania kokolitu. Rady hodowcy: Jako iż ten gatunek jest stosunkowo łatwy do hodowli jedynymi radami mogą być:
2. Związany też z 1 punktem jest fakt iż „raczej” nie są kanibalami. Raczej, ponieważ gdy larwy zjedzą cały humus z podłoża zaczynają się momentalnie zjadać. Znam przypadek iż w jednej hodowli zabrakło humusu na 3-4 dni, wynikiem było zmniejszenie potomstwa o połowę. 3. Ważną sprawą jest opieka nad kokolitami. Należy trzymać je w lekko wilgotnym podłożu, po to by ułatwić wydostawanie się osobnikowi dorosłemu z kokolitu. Gdy kokolit zbytnio wyschnie, staje się twardy i imago często ma trudności z wydostaniem się na powierzchnie. Dlatego często trzeba lekko nadkruszyć kokolit po to by uwolnić dorosłego osobnika. Literatura: - Własne doświadczenia hodowlane - http://www.flower-beetles.com Autor tekstu i zdjęć: Paweł Thoma 'pollobo' |
Stan prawny §
Nie wymaga rejestracji
Załącznik CITES: Nie Dostępność
Trudność hodowli
Informacje o artykule
Data utworzenia: 06.03.2010
Data modyfikacji: 23.11.2010
Narzędzia użytkownika
REKLAMA
REKLAMA |
||||||||||||
