|
|
|
|
|
| « Python reticulatus - Pyto.. | Opisy gatunków » Gady (Reptilia) » Węże (Serpentes) » Dusiciele (Boidae) » Pytony (Pythoninae) » | ||||||||
Pyton skalny (Python sebae Gmelin, 1789)
     
Pyton skalny (Python sebae sebae), znany także jako pyton hieroglifowy to największy wąż Afryki. Zamieszkuje całą właściwie Afrykę Centralną, jak i występuje także w południowej części kontynentu. Duże osobniki w naturze spotykane są coraz rzadziej ze względu na ingerencje człowieka w środowisko naturalne tych pytonów. Wygląd Pod fizycznym względem nie różnią się od azjatyckich krewnych, takich jak : pyton siatkowy, czy birmański. Nie są tak masywne jak pytony birmańskie, ani tak długie jak pytony siatkowane. Nie stanowią rzadkości samice o długości 5m i o masie dochodzącej do 70kg. Rzadko natomiast przekraczają 6m długości. W samym tylko 2002 roku przemysł skórny wzbogacił się o 9300 skór pytonów skalnych. Ubarwienie jest z reguły brązowe, szarawe, wzór cętkowany w odcieniach szarych, brązowych i czarnych. Ubarwienie doskonale maskuje tego wielkiego pytona w afrykańskiej sawannie. Dostępne formy barwne są ubogie. Patternless oraz hypomelanistic, które mogą ale nie muszą być genetyczne. Pytony skalne w niewoli Skalne pytony są nie wymagającymi podopiecznymi i mają niemalże te same wymagania jak większość innych boa i pytonów. Większość dorosłych osobników może komfortowo być utrzymywanych w zbiornikach o wymiarach 200x100x90. Najważniejsze jest zachowanie zdrowego, czystego środowiska w zbiorniku pytona. Temperatura oraz wilgotność są najważniejszymi parametrami. Gradnient temperatury między 28°C, a 32°C wydaje się optymalny, przy wilgotności na poziomie 60%. Zbiornik można ogrzewać żarówkami, promiennikami ceramicznymi, matami grzejnymi, czy kablami grzejnymi. Sposób i metoda nie jest ważna, tak długo jak osiągamy w zbiorniku odpowiednią temperaturę. Z obserwacji jak i doświadczeń hodowców z całęgo świata jasno wynika, iż wąż ten jest wyjątkowo kąśliwy , pobudliwy oraz nie zmienia raczej charakteru z wiekiem, jeśli zmiana następuje to jest niewielka. Opinia ta oparta jest w większości na osobnikach dziko odławianych. Pyton skalny jest tymsamym najrzadziej hodowanym wielkim dusicielem. Dlaczego ? Ponieważ 99% procent tych pytonów dostępnych w handlu to dzikie osobniki z odłowu. Te pytony zamieszkują najczęściej tereny, gdzie panują najbardziej niesprzyjające warunki do życia, pokarmu jest mało, konkurencja między drapieżnikami ogromna, wrogów cała masa , dodając do tego, iż w chwili urodzenia mierzy zaledwie 60cm przy masie koło 100 gram ma niesamowicie ciężką drogę na szczyt łańcucha pokarmowego. Gdy dociera na ów szczyt mierzy już 5m i waży ponad 60kg. Genezę jego bardzo agresywnej postawy, czujności, natychmiastowej gotowości do ataku, inteligencji determinują właśnie w/w ciężkie warunki środowiskowe. Osobniki pochodzące z hodowli mają już temperament łatwiejszy do oszlifowania fachowym podejściem, wciąż jednak pojawiają się trudnośći. Brak genetycznej skłonności do otrzymywania wspaniałych form barwnych, także nie wpływa na popularność gatunku, dlatego pozostaje bardzo tajemniczym wielkim dusicielem. W niewoli w dobrych warunkach dożywają 30 lat. Wielkość Pyton skalny przeciętnie osiąga 5m w przypadku samic , 4 - 4,5m w przypadku samców. Gdyby brać pod uwagę stosunek masy do długośći to najsilnieszy z pytonów, mięśnie tego pytona są poprostu ze skały, a siła uscisku ustępuje jedynie anakondzie zielonej. Tak silne, potężne mieśnie natura wytworzyła u tego pytona by mógł zabijać tak wielkie ssaki jak antylopy impala , ważące do 70kg. Ponieważ gęstość zaludnienia w jego środowisku jest mała - mało jest myszy, szczurów, czy drobiu. Dorosłe osobniki zjadają czasem jedną impale na rok, ewentualnie jak się uda ze 2-3 małpy. Wzrost tych pytonów nie jest tak intensywny, jak azjatyckich krewnych, rośnie wolniej, dojrzewa później. Oświetlenie Cykl dobowy powinien wynosić 12h. Powinno się używać niezbyt intensywnego, stonowanego światła, zbyt ostre i jasne światło wpływa niekorzystnie na jego usposobienie. Terrarium Duże osobniki przetrzymujemy w zbiornikach o minimalnych wymiarach 180x90x50 cm lub większych budowanych samodzielnie dla samic oraz 150x70x50 cm dla samców. Większość dorosłych osobników może komfortowo być utrzymywanych w zbiornikach o wymiarach 250x100x60cm. Powinno być bardzo solidne ze względnu na rozmiar i siłe węża, ale jednocześnie bardzo proste, gazety lub trociny jako podłoże jest najtańsze, najbardziej sterylne oraz wyjątkowo łatwe do czyszczenia. Konieczny jest także pojemnik z czystą wodą, pytony te piją bardzo dużo wody. Wszelkiego rodzaju dodatki, jak kryjówki, gałązki, konarki, roślinki zdadzą egzamin przez pierwsze 1-2 lata, później w miarę wzrostu masy wszystko pyton zniszczy. Dieta Opiera się ona na wszystkim co pyton jest wstanie zjeść. Powinien dostawać dorosłe myszy za młodu, poprzez chomiki, szczury, świnki morskie, króliki, kury itd? nie jest wybredny przyjmie każdy podany pokarm, lecz nie w takich ilościach jak ma to w zwyczaju siatkowy kuzyn z Azji. Przy karmieniu należy bardzo uważać z dorosłymi osobnikami, są bardzo szybkie , atak gdy chybiony jest natychmiast powtarzany, zachowanie obronne tego pytona jest także bardzo osobliwe , nie cofa się a napiera do przodu z wielką powtarzalnością ataków. Dieta powinna być obfita, ułatwia to prace z tymi pytonami, dobrze nakarmiony pyton jest poprostu spokojniejszy. Generalnie wszystkie dusiciele jadają co zdołają zabić i połknąć, natomiast obserwując zachowanie pytona skalnego wydaje się, iż jest w stanie zjeść wszystko co zabije, gdyż przy połykaniu wielkość zdaje nie mieć znaczenia. Czasem zdarza się, iż siatkowane czy birmańskie pytony przy połykaniu naprawdę wielkiej w stosunku do swej wielkośći ofiary odpuszczają, skalnym pytonom się to nie zdarza. Zdarza się im natomiast połykanie tak wielkiej ofiary, iż po jej pożarciu wąż nie jest w stanie pełzać, co prowadzi do nieuniknionej śmierci w promieniach afrykańskiego słońca. Dymorfizm płciowy Samice są masywniejsze, znacznie większe od samców. Posiadają także krótszy ogon i mniejsze pazury odbytowe. Rozmnażanie Dojrzałość płciową osiągają w wieku od 18 miesięcy do 4 lat. Gody odbywają się od listopada do marca. Zalecene jest w tym okresie ograniczenie karmienia, jak i lekkie obniżenie temperatury związane ze skróceniem cyklu dobowego o 2-3h. Do rozrodu dopuszczamy tylko osobniki silne, zdrowe o odpowiedniej wielkości, samice ponad 260cm samce minimum 180cm. Samica w okreśnie ciąży trwającym nawet 70-90 dni nie pobiera pokarmu. Przy sprzyjających warunkach w terrarium pozwalamy samicy na wysiadanie jaj. W innych przypadkach przenosimy jaja do inkubatora. Liczebność jaj sięgać może 80szt, najczęściej jest to 30-40 jaj. Optymalna temperatura inkubacji jaj wynosi 30-31°C. Młode pytoniki skalne mierzą w granicach 60-70 cm, po pierwszej wylince są w stanie przyjmować samodzielnie pokarm, na który składać się mogą dorosłe myszy. Początkowo bywają jak wszystkie noworodki stosunkowo kąśliwe i agresywne. Młode rosną stosunkowo w szybkim tempie. Uwagi końcowe Pyton skalny jest wspaniałym dusicielem, wężem który z 60cm malucha żywiącego się myszami staję się drapieżnikiem zdolnym powalić, zabić i zjeść antylopę impala czy krokodyla nilowego. Ich siła jest niesamowita, dorosłe samice powinno obsłygiwać przynajmniej dwóch mężczyzn. Zasada mówiąca że na 1m dorosłego pytona powinien przypadać 1 dorosły mężczyzna wydaje się adekwatna do jego niewiarygodnej siły. Pyton skalny zabijany jest dla skór, jedzenia, czy dla samego faktu iż jest wężem. Gdy człowiek nie zmieni postępowania, obecność w terrariach stanie się jedyną ostoją tego niesamowitego pytona a paradoksalnie człowiek jego największy wróg będzie jego ostatnią nadzieją. To niesamowity pyton, udokumentowano bardzo osobliwe zachowanie tego gatunku, otóż samica pozostaje i czuwa nad młodymi przez pierwsze 14 dni ich życia , co stanowi ewenement w świecie wielkich dusicieli. Jest pytonem, którego natura zmusiła do bycia takim jakim jest. Jest kąśliwy, bywa agresywny, bardzo powtarzalny i nieustępliwy , mimo wszystko trzymane od pierwszej młodości osobniki, urodzone w niewoli nie są takie złe, za jakie ludzie zwykli je uważać. Pyton skalny to wąż dla koneserów gatunku, dla ludzi którzy wiedzą jak obchodzić się z silnym, potężnym dusicielem o trudnym charakterze. Da się hodować te pytony bezpiecznie i hoduje się je bezpiecznie. Przy odpowiednim podejściu z odpowiednią wiedzą, doświadczeniem, w odpowiednim zbiorniku pytony te nie stanowią zagrożenia dla życia człowieka. Potencjalnie owszem, ale potencjalnie każda materia czy zwierzę zdolne do naruszenia delikatnych tkanek ludzkich stanowi realne zagrożenie dla życia i zdrowia człowieka. Prawdopodobnie nigdy nie osiągnie popularności pytona siatkowego czy birmańskiego, jego charakter tym samym zawsze będzie trudniejszy. Bez wątpienia ten tajemniczy afrykański dusiciel jest warty uwagi, warto go hodować i mnożyć choćby tylko po to by handel odławianymi osobnikami był nie opłacalny, czego sobie i Wam życzę. P.S Gorące podziękowania dla Ryszarda Kubika hodującego i rozmnażającego od lat pytony skalne, którego bezcenna wiedza, znajomość zwyczajów tych pytonów, niezwykle bogate doświadczenie sprawiło, iż opis gatunku mógł powstać. Opracował Robert "Azazel" Smolka na podstawie własnej wiedzy, własnych doświadczeń, dostępnej literatury oraz materiałów dostępnych pod adresami: www.bobclark.com http://www.newenglandreptile.com
|
||||||||
 Zgłoś błąd lub sugestię dotyczącą artykułu
|
