|
|
|
|
|
| « Przeobrażenie.. | Płucotchawki.. » Encyklopedia » |
|
Ptasznikowate → Rodzina Theraphosidae podrzędu Opisthothela, należąca do sekcji Mygalomorpha. Około 800 gatunków. Wiele cech pierwotnych: masywna budowa ciała, szczękoczułki skierowane ku dołowi oraz cztery (zamiast dwóch) płucotchawki. Zęby jadowe duże, do 1,5-2cm. Występowanie ogranicza się do terenów ciepłych, głównie Ameryka Południowa, Azja, Afryka i Australia.
Tryb życia przeważnie nocny. Zamieszkują nory gryzoni, dziuple ptaków lub wykonane przez siebie tunele w zależności od trybu życia. Zasadniczo dzieli się je sztucznie na trzy grupy. Ptaszniki podziemne → Np. Haplopelma lividum. Większość czasu spędzają w podziemnych, rozgałęzionych korytarzach, o maksymalnych wymiarach do 2m głebokości. Charakterystyczna, masywna budowa ciała z mocnymi tylnymi odnóżami, dającymi przystosowanie do podziemnego trybu życia. Występowanie ogranicza się do Afryki i Azji. Nie stwierdzono występowania w Ameryce Południowej. Jad silny. Nie stwierdzono występowania włosków parzących na odwłoku. Ptaszniki naziemne → Ogromna różnorodność budowy i rozmiarów. Od 3-4cm u najmniejszych gatunków do 11cm w przypadku Theraphosa blondi. Zamieszkują najczęściej płytkie, podziemne kryjówki. Zasadniczo ptaszniki naziemne Nowego Świata to zwierzęta duże, masywne, powolne, słabo jadowite, dysponujące mechanizmem wyczesywania parzących włosków w kierunku napastnika. Ptaszniki Starego Świata nie posiadają tego mechanizmu i przed agresorem bronią się uciekając (w czym pomaga im smukła budowa ciała) lub kąsając. Jad silny. Ptaszniki nadrzewne → Smukła budowa ciała oraz masywnye przednie kończyny kroczne, umożliwiające sprawne wspinanie się. Szybkie i skoczne, zamieszkują zwykle różne partie drzew, przebywając w dziuplach i zagłębieniach. U wiekszości przedstawicieli gatunków Starego Świata jad silny i niebezpieczny, czego nie stwierdzono u gatunków południowoamerykańskich. Ptaszniki nie budują sieci łownych. Intensywną produkcją sieci tworzącej kryjówkę charakteryzuje się np. rodzaj Avicularia, Chromatopelma, Pterinochilus. Pajęczyna jest białkową wydzieliną kądziołków przędnych, schnącą błyskawicznie na powietrzu. Zwiększone jej wytwarzanie obserwuje się u pająków przygotowujących się do procesu wylinki, gdzie służy jako wyściółka chroniąca zwierzę przed urazami mechanicznymi i drobnymi drapieżnikami, jak mrówki. Samce wykorzystują sieć podczas napełniania bulbusów nasieniem. U wszystkich dorosłych samców występują bulbusy - narządy kopulacyjne. Znaczna większość posiada haczyki na przedniej parze odnóży krocznych, których rolą jest przytrzymywanie samicy podczas parzenia. Kopulacja poprzedzona rytuałem godowym, polegającym na postukiwaniu z charakterystyczną częstotliwością odnóżami w podłoże. Izolacja etologiczna nieścisła i podaje się prawdopodobne przykłady istnienia naturalnych hybryd. Strategia przeżycia "R". Samica składa wiele (do 1000) jaj, opiekując się kokonem aż do wyklucia młodych. W warunkach naturalnych ponad 90% potomstwa pada ofiarą drapieżników i warunków atmosferycznych. Stadia rozwojowe: jajo -> nimfa I -> nimfa II -> młody ptasznik. U nimf brak aparatu jadowego. Wszystkie ptaszniki posiadają jad. |
 Zgłoś błąd lub sugestię dotyczącą artykułu
|
