|
|
|
|
|
| Psalmopoeus irminia - pta.. » Opisy gatunków » Pajęczaki (Arachnida) » Pająki (Araneae) » Mygalomorphae (Orthognatha) » Ptasznikowate (Theraphosidae) » Psalmopoeus spp. » |
Psalmopoeus cambridgei - ptasznik trynidadzki (Pocock, 1895)
)
Dorosła samica 7 cm DC. Fot. Anna Małecka )
Tarsus. Fot. Anna Małecka )
Carapace. Fot. Anna Małecka )
Spermateka. Fot. Anna Małecka )
L2. Fot. Anna Małecka )
Spermateka Fot. 'Morph'  Nazwa polska: Ptasznik trynidadzki, Myśliwy z Trynidadu
 Nazwa angielska: Trinidad chevron
Na wolności występuje na Trynidadzie i Tobago. Starsze nazwy tego gatunku ptasznika to Santaremia longipes i Psalmopoeus cambridgii. Sklasyfikowany w 1895 roku przez Pocock'a. W naturze przebywa w koronach wysokich drzew, gdzie buduje z pajęczyny gniazdo i prowadzący do niego system korytarzy. Niektóre osobniki wybierają na kryjówki podstawy drzew, gdzie na sieci nanoszą podłoże. Jest to największy ptasznik z rodzaju Psalmopoeus. Dorasta do 7 cm ciała (samce do 5 cm). Dojrzały samiec osiąga z rozpostartymi odnóżami do 20 cm długości. Samice są mniejsze (około 15-18 cm), lecz masywniejsze. Wymaga wysokiego terrarium o wymiarach 20x50x20 cm (dł. x wys. x szer.). Jako podłoża można użyć torfu lub substratu kokosowego. Optymalna temperatura dla tego gatunku to 26-30°C (nocą 20-23°C), a wilgotność powinna utrzymywać się na poziomie 75-80%; utrzymujemy ją poprzez spryskiwanie podłoża i gałęzi wodą. W terrarium powinny znajdować się gałęzie i konary - pająk uplecie sobie na nich pajęczynowe gniazdo. Czasami nanosi na sieć drobne kamyczki, torf i kawałeczki kory. Obserwacja tego procesu jest naprawdę fascynująca - mały pająk mozolnie wciąga spore kamienie, w sobie tylko wiadomym celu, do kryjówki. Można wstawić miseczkę z wodą - jednak niektóre osobniki uparcie ją zasypują torfem, tak jak moja samica. Ubarwienie i wygląd obu płci jest trochę inny – oczywiście mówimy tu o osobnikach dojrzałych. Samice są brązowe, na ich odwłoku występuje jasnobrązowy ornament, końcówki odnóży (stopy) z pomarańczową plamką. Samce są również brązowe, lecz nie mają wzoru na odwłoku i koloru na stopach. Ten dymorfizm jest widoczny jednak dopiero po uzyskaniu dojrzałości płciowej. Spodnia strona ciała czarna z metaliczno-zielonym połyskiem. Gęste owłosienie i długie kończyny pomagają temu pająkowi w dokonywaniu długich skoków i lotów ślizgowych. Zwierzęta te potrafią skoczyć wzwyż z miejsca na wysokość nawet 20 cm. Młode do 2-3 wylinki są czarne z różowo-czarnym ornamentem na odwłoku. Później są miniaturkami dorosłych samic. Psalmopoeus cambridgei są żarłoczne, jadają różne owady - świerszcze, szarańczę, karaczany. Dojrzały samiec ma na przedniej parze odnóży krocznych haczyki (są one dość słabo widoczne, ze względu na mocne owłosienie kończyn), a na nogogłaszczkach narządy kopulacyjne (tzw. bulbusy). Poza tym wydaje dość głośne dźwięki przypominające cmokanie. Przed łączeniem należy oba ptaszniki dobrze nakarmić; samica wykazuje niekiedy agresywność w stosunku do partnera. Przed kopulacją samiec uderza kończynami o podłoże, dając w ten sposób samicy znak, że jest gotowy do zbliżenia. Do kopulacji dochodzi najczęściej już w kilka minut po spotkaniu pająków. Wytworzenie kokonu następuje po 2-3 miesiącach od dopuszczenia. Po 6-8 tygodniach samica otwiera kokon i wypuszcza z niego młode (od 50 do 150 sztuk). Są one dość duże - licząc z kończynami mierzą ponad 1 cm długości. Od samego początku należy trzymać je osobno, ponieważ mają wielkie skłonności do kanibalizmu. Niekiedy zdarzają się dwa kokony w odstępie miesiąca. Małe pajączki przy dobrym karmieniu bardzo szybko rosną i w rok osiągają dojrzałość płciową (samiec 8-9 wylinka, samica 11-12 wylinka). Oczywiście znane są przypadki dojrzewania samic już około 9 wylinki. Zdarza się, że młode, około roczne samice wytwarzają kokon bez jakiegokolwiek kontaktu z samcem. Niestety, z takich nie zapłodnionych jajeczek nie doczekamy się potomstwa. Jedna z moich samic złożyła taki właśnie kokon. W środku było około 150 jaj. Psalmopoeus cambridgei nie posiada jadu niebezpiecznego dla człowieka, potrafi jednak boleśnie ukąsić (jego zęby jadowe osiągają 1,5 cm długości). Większość osobników tego gatunku jest agresywna i nierzadko przyjmuje postawę obronną. Bardzo rzadko broni się jednak ukąszeniem – najczęściej pozoruje atak uderzając przednimi kończynami w napastnika. Czeka, aż intruz się wycofa. Jeżeli to nie nastąpi, to ptasznik ucieka. Nie wyczesuje włosków parzących z odwłoka. Ptasznik ten jest bardzo szybki i doskonale skacze, tak więc trzeba uważać, kiedy otwieramy jego terrarium. Literatura: F. Kovarik, Sklipkani, 1998; F. Kovarik, Chov sklipkanu, 2001; L. Klatil, Sklipkani krasavci z chlupatyma nohama, 1998; G. Stadler, Vogelspinnen, 2000; N. I. Platnick, The World Spider Catalog, Version 5.5; P. Klaas, Vogelspinnen im Terrarium, 1993; Rick C. West, www.birdspiders.com; www.poecilotheria.com; www.giantspiders.com; www.tarantulas.ru; www.cyriocosmus.com; własne doświadczenia;
   Psalmopoeus cambridgei Dopuszczanie |
Stan prawny §
Nie wymaga rejestracji
Skale
Siła jadu
Dostępność
Trudność hodowli
Informacje o artykule
Data modyfikacji: 31.03.2012
Narzędzia użytkownika
REKLAMA
REKLAMA |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
)
)
)
)
)
)
)
