|
|
|
|
|
| « Paraphysa manicata.. | Paraphysa scrofa.. » Opisy gatunków » Pajęczaki (Arachnida) » Pająki (Araneae) » Mygalomorphae (Orthognatha) » Ptasznikowate (Theraphosidae) » Paraphysa spp. » |
Paraphysa parvula (Pocock, 1903)
)
Dorosła samica )
Dorosła samica )
Osobnik ~L5 )
Osobnik ~L5 Gatunek sklasyfikowany w 1903 roku przez Pocock’a, na podstawie samca. Samica została opisana dopiero w 1984 roku przez Legendre’go i Calderón’a. Na wolności występuje w zachodniej części Chile. W naturze zamieszkuje dość suche, kamieniste, rzadko porośnięte roślinami tereny. Inne nazwy to Phryxotrichus parvulus i Phrixotrichus parvulus. Dorasta do 2-3 cm ciała. Podstawowym ubarwieniem tego ptasznika jest brąz. Tarczka grzbietowa jest jaśniejsza, z lekkim miedzianym połyskiem. Na kończynach znajdują się słabo widoczne, jaśniejsze paseczki. Odwłok i kończyny porośnięte są rzadkimi, dłuższymi włoskami o jaśniejszym zabarwieniu. Jako podłoże można zastosować substrat kokosowy lub torf. Na kryjówkę nadaje się kawałek kory. Optymalna temperatura dla tego gatunku to 28-35°C w dzień i 18-20°C w nocy. Wilgotność powinna utrzymywać się na poziomie 60-80%. Dojrzałe samce mają na nogogłaszczkach narządy kopulacyjne (tzw. bulbusy), a na przedniej, najdłuższej parze kończyn krocznych haczyki. Młodym pająkom podajemy larwy mącznika młynarka i much. Starsze i dorosłe osobniki chętnie polują na świerszcze i średniej wielkości karaczany. Jad tego gatunku nie jest niebezpieczny dla człowieka. Pająk nadaje się dla początkujących. Autor: Awikularia Literatura: F. Kovarik, Sklipkani, 1998; H. J. Peters, Tarantulas of the world, Kleiner Atlas der Vogelspinnen, cz. 2, 2000; N. I. Platnick, The World Spider Catalog, 2000-2005; |
Stan prawny §
Nie wymaga rejestracji
Skale
Siła jadu
Dostępność
Trudność hodowli
Informacje o artykule
Data modyfikacji: 10.07.2011
Narzędzia użytkownika
REKLAMA
REKLAMA |
||||||||||||||||||
