|
|
|
|
|
| « Litoria splendida.. | Phyllomedusa hypochondria.. » Opisy gatunków » Płazy (Amphibia) » Płazy bezogonowe (Anura) » |
|
Australorzekotki (Litoria Tschudi, 1838) - opis ogólny rodzaju Litoria
)
Litoria caerulea Fot. Konrad Pałka )
Litoria splendida w Canberra Zoo Courtesy of Beat Akeret )
Litoria infrafrenata Fot Konrad Pałka )
Litoria gilleni Źródło zdjęcia: Wikimedia Commons Autorzy: Michael Barritt & Karen May licencja: CC-BY-SA 2.0
)
Litoria chloris Źródło zdjęcia: Wikimedia Commons Autorzy: LiquidGhoul edited by
Muhammad Mahdi Karim, licencja: CC-BY-SA 3.0 )
Mapa zasięgu występowania australorzekotek  Nazwa polska: Australorzekotki
 Nazwa angielska: The Australian Tree Frogs
 Nazwa niemiecka: Australische Laubfrösche
 Nazwa francuska: Les rainettes australiennes
Ogólna charakterystyka: Litoria – rodzaj płazów bezogonowych (Anura) należących do podrodziny Pelodryadinae, ta znowóż należy do rodziny rzekotkowatych (Hylidae) . W wyniku weryfikacji taksonu w 2006 roku zmieniono przynależność systematyczną płazów należących do Nyctimystes i Cyclorana, umieszczajc je w rodzaju Litoria. Od innych gatunków rzekotek na całym świecie odróżnia je brak pigmentacji powiek, a także obszar ich występowania. Typowym znakiem rozpoznawczym dla wszystkich przedsawicieli rodziny rzekotkowatch (Hylidae) są przylgi na końcach palców, które umożliwiają im poruszanie po pionowych, a także gładkich powierzchniach. Dość charakterystczną cech dla rzekotek jest także poziomo usytuowana źrenica. Gatunki w obrębie rodzaju są zróżnicowane pod względem wyglądu, zachowania, a także wymagań siedliskowych. Najmniejszym przedstawicielem w obrębie rodzaju jest Litoria microbelos (Australorzekotka miniaturowa), która osiąga maksymalnie 1,6 centymetra długości, natomiast największym reprezentantem jest Litoria infrafrenata (Rzekotka nowogwinejska), której rozmiar może przekraczać 13 centymetrów. Wygląd, zachowanie i siedliska większości żab można ogólnie scharakteryzować. Małe żaby o ciemnych kolorach żyją głównie na ladzie i nigdy, bądź bardzo rzadko wspinają się na drzewa. Większe i bardziej zielone gatunki są zazwyczaj nadrzewne i na ląd schodzą tylko w porze godowej. Występowanie: Rodzaj Litoria obejmuje od 2008 roku prawie 190 gatunków płazów żyjących w Australii, Tasmanii, Nowej Gwinei, Wyspach Salomona, Wyspach Sundajskich, Moluki, Timorze, na Archipelagu Bismarcka , a także kilku innych wyspach takich jak Nowa Kaledonia, Nowa Zelandia, Guam. Gatunki przynależące od rodzaju Litoria:
Rzekotki ze stanu Wiktoria w Australii: Rodzina rzekotkowatych (Hylidae): Członkowie tej rodziny są powszechnie nazywani rzekotkami, bądź też żabami drzewnymi. Jednak cała rodziny jest bardzo zróżnicowana pod względem zachowań, wyglądu i miejsca bytowania żab. W jej skład wchodzą zarówno „prawdziwe” rzekotki, a także na przykład żaby potrafiące zatrzymywać wodę w organizmie (np. Litoria platycephala), które większość swego życia spędzają pod powierzchnią ziemi, a jakąkolwiek aktywność wykazują po deszczu, kiedy polują i przystępują do godów. Obszar występowania reprezentantów rodziny rzekotkowatych jest bardzo duży i obejmuję Europe, Afrykę Północną, Azję, obie Ameryki oraz Australię gdzie jest reprezentowany przez ponad 180 gatunków. Wszystkie gatunki rzekotek żyjących w Wiktorii należą do rodzaju Litoria. Rodzaj Litoria: Osobniki należące do tego rodzaju zamieszkują tereny Australii, Nowej Gwinei oraz okolicznych wysp. Cały rodzaj reprezentowany jest przez prawie 190 gatunków, z czego 11 żyje w stanie Wiktoria. Przedstawiciele Litoria w Wiktorii są bardzo zróżnicowani pod względem stylu życia. Niektóre osobniki potrafią wspinać się na drzewa, gdy inne całkowicie utraciły tę zdolność. Litoria peroni bardzo często możemy spotkać w suchych lasach z dala od wody, natomiast u Litoria raniformis opuszczenia stawu lub bagna jest prawie niemożliwe. Wszystkie rzekotki są owadożerne, żywia się głównie małymi latającymi owadami, pająkami, a także innymi bezkręgowcami. Jednak dwóch reprezentantów tego gatunku Litoria raniformis i Litoria aurea potrafią polować na inne żaby nasłuchując ich nawoływania. Spośród dwóch rechoczących samców w pobliskiej okolicy, jeden może stać się pożywieniem dla drugiego. Najmniejszą przedstawicielem rodzaju na tym terenie jest Litoria nudidigitus (starszy synonim Litoria phyllochroa), która osiąga zaledwie 40 mm długości, natomiast największymi są Litoria aurea i Litoria raniformis, których rozmiary mogą przekraczać 100 mm. Większość gatunków rozmnaża się wiosną, jednak niektóre do godów przystępują latem, bądź wczesną jesienią, a należą do nich Litoria raniformis i Litoria verreauxi. Litoria paraewingi do rytuałów godowych i kopulacji podchodzi zimą, natomiast u Litoria ewing gody trwają cały rok. Samce nawołują z różnych miejsc, lecz mimo to wszystkie rzekotki kopulują w wodzie. Jaja posiadają pigmentacje, natomiast brak jej u ich galaretowatej osłonki. Skrzek zazwyczaj przymocowany jest do roślinności wodnej, lecz niekiedy swobodnie pływa przy powierzchni. Przedstawiciele rodzaju Litoria w stanie Wiktoria w Australii:
Litoria z Tasmanii: Tasmania jest wyspą położoną u południowo – wschodnich wybrzeży kontynentu australijskiego, zamieszkiwaną przez trzy gatunki z rodzaju Litoria, w tym jeden endemit, którym jest Litoria burrowsae. Gatunek ten możemy spotkać w warunkach naturalnych tylko i wyłącznie na obszarze Tasmanii. Wygląd zewnętrzny: Jest to żaba średnich rozmiarów, gdyż jej długość rzadko przekracza 6 cm. Rzekotka ta może posiadać zielone ubarwienie z brązowymi plamami lub też ciemnobrązowe z zielonymi i jasnobrązowymi wzorami. Po obu stronach widoczny ciemny pasek biegnący od nozdrzy, przez oko, nad błoną bębenkową, gdzie schodzi w dół i rozszerza się w kierunku strony brzusznej. Na bocznej stronie tułowia ciemne pasmo rozdzielają jasne plamy. Płazy te posiadają brodawkowatą strukturę brzucha o różowa-białym zabarwieniu. Pachwiny i wewnętrzne strony ud są jasnobrązowe. Palce przednich kończyn połączone w 1/3 błoną pławną, natomiast tylnych w ¾. Wszystkie palce tych rzekotek zaopatrzone są w duże przylgi. Środowisko naturalne: Rzekotka ta zamieszkuje lasy deszczowe, tereny wysokogórskie oraz wrzosowiska na terenie Tasmanii. Żaby z tego gatunku możemy także spotkać na brzegach stawów wśród traw i trzcin. Rozmnażanie: Rzekotki zdolność do rozrodu osiągają w wieku 2-3 lat. Samce nawołują od sierpnia do lutego, lecz przedstawiciele tego gatunku są wstanie po ulewnych deszczach kopulować przez cały rok. Odgłos godowy samca przypomina dźwięki wydawane przez gęś i brzmi "honk ... honk ... honk". Samica składa rocznie od 200-1000 jaj. Skrzek podzielony jest na kilka skupisk, które umocowane są do łodyg i roślinności wodnej pod powierzchnią wody. Kijanki są średniej wielkości, a ich zabarwienie waha się od żółto-brązowego do ciemnobrązowego. Wielkość populacji: Szacowana łączna liczba osobników dorosłych mieści się w przedziale 10001-50000 sztuk. Czynnikami wpływającymi na wielkość populacji są: drapieżniki (pstrąg, gambuzja) , a także wirusy i grzyby (Phylum Chytridiomycota). Wielkość obszaru geograficznego, na które gatunek jest rozpowszechniony to: 1001-80000 km ² Przedstawiciele rodzaju Litoria w Tasmanii:
Endemity z obszaru Papui-Nowej Gwinei: Terytorium Papui-Nowej Gwinei szczyci się bogactwem wielu gatunków żab, w tym także z rodzaju Litoria. Na tym obszarze pozostają jeszcze ogromne tereny na których prowadzi się badania pod względem przynależności systematycznej. Szansa na znalezienie i opisanie nowych gatunków jest bardzo duża, zwłaszcza w trudno dostępnych terenach górzystych. Wiele dotychczas opisanych osobników, bardzo ciężko jest dostrzec, gdyż ukrywają się w koronach drzew, krzewach, paprociach, pomiędzy korzeniami roślin oraz w szeroko pojętej ściółce leśnej terenów wyżynnych i górskich. Większość rzekotek zamieszkuje jednak tereny leśne, które leża od 800 do 1750 m n.p.m. Poniższa lista przedstawia gatunki endemiczne, występujące tylko i wyłącznie w Papui-Nowej Gwinei. Wykaz oparty na przynależności systematycznej opracowanej przez D. Frost w 2004 roku. Informacje o gatunkach uznanych za odrębne i opisanych po 2004 roku, pochodzą z Czerwonej Listy IUCN.
Litoria auae Litoria avocalis (Loud Big-eyed Tree Frog) Litoria becki (Beck's Tree Frog) Litoria bibonius Litoria bulmeri (Bulmer's Tree Frog) Litoria cheesmanae (Cheesman's Big-eyed Tree Frog) Litoria chrisdahli Litoria contrastens (Barabuna Tree Frog) Litoria darlingtoni (Darlington's Madang Tree Frog) Litoria daymani (Dayman Big-eyed Treefrog) Litoria disruptus (Madang Big-eyed Tree Frog) Litoria dorsalis (Dwarf Rocket Frog) Litoria dorsivena (Eastern Mountains Tree Frog) Litoria dux Litoria exophthalmia (Big-eyed Tree Frog) Litoria flavescens Litoria foricula (Kaironk Big-eyed Treefrog) Litoria graminea (Northern New Guinea Tree Frog) Litoria gularis (Mondo Big-eyed Tree Frog) Litoria hilli Litoria hunti Litoria impura (Southern New Guinea Tree Frog) Litoria jeudii (Garman New Guinea Tree Frog) Litoria kubori (Sandy Big-eyed Treefrog) Litoria kuduki Litoria kumae Litoria leucova (West Sepik Tree Frog) Litoria louisiadensis (Rossell Island Tree Frog) Litoria majikthise Litoria michaeltyleri (Tyler's Big-eyed Treefrog) Litoria mucro Litoria multiplica (Kassam Tree Frog) Litoria narinosa (Common Big-eyed Treefrog) Litoria obsoletus (Simbang Big-eyed Tree Frog) Litoria oenicolen (Trauna River Tree Frog) Litoria ollauro Litoria papua (Papua Big-eyed Tree Frog) Litoria perimetri (Archipelago Big-eyed Tree Frog) Litoria persimilis (Milne Big-eyed Tree Frog) Litoria pronimia Litoria prora (Efogi Tree Frog) Litoria robinsonae Litoria rostandi Litoria rubrops Litoria sauroni Litoria semipalmatus (Kokoda Big-eyed Tree Frog) Litoria singadanae Litoria spartacus Litoria spinifera (Spiny Tree Frog) Litoria timida (Menemsorae Tree Frog) Litoria trachydermis (Morobe Big-eyed Tree Frog) Litoria vocivincens (Brown River Tree Frog) Litoria zweifeli (Zweifel's Big-eyed Tree Frog) Nowozelandzkie gatunki introdukowane: Z Australii na teren Nowej Zelandi introdukowano 3 gatunki żab, które należą do rodzaju Litoria. W przeciwieństwie do rodzimych gatunków przedstawiciele rzekotkowatych mają zewnętrznie widoczną błonę bębenkową i poziomą źrenicę. Jedynie Litoria ewingii jest na tyle podobna pod względem rozmiarów i ubarwienia, by być mylona z gatunkami nowozelandzkimi. Wszystkie sprowadzone płazy wydają głośne odgłosy godowe, a ich proces metamorfozy zawiera etap podwodnego życia pod postacią kijanki.
Śmiercionośne grzyby: Rozpowszechnione w Australii zabójcze dla żab grzyby chytrid mogą doprowadzić do wymarcia Litoria raniformis oraz znacznie zmniejszyć populacje gatunku Litoria aurea. Nowa Zelandia mogłaby być azylem dla tych płazów, lecz wraz z introdukowanymi gatunkami sprowadzono także chorobotwórczego grzyba. Został on zidentyfikowany w Christchurch u Litoria raniformis w latach 1999-2000 przez naukowca Bruce'a Waldman'a. Gatunek Litoria odkryty w 2010 roku: Litoria aurifera (Anstis, Tyler, Roberts, Price & Doughty, 28.07.2010) Nazwa angielska: Kimberley Rockhole Frog
Różnicowanie: Nowy gatunek jest morfologicznie bardzo zbliżony do Litoria meiriana, lecz można go odróżnić za pomocą kilku cech: połączenia dorosłej pary, morfologii kijanki oraz odgłosu godowego samca. Kijanki Litoria aurifera posiadają niepowtarzalne zabarwienie ciała w kolorach czerwieni, czerni oraz złota, a także brodawkowate obramowanie tylnej płetwy, czego brak u Litoria meiriana. Rechotanie samców opisywanego gatunku jest dłuższe, składa się z większej liczby impulsów i bardziej wyrazistych modulacji częstotliwości wydawanych dźwięków, które produkowane są na niższym poziomie niż L. meiriana. Charakteryzuje się także bardziej uściślonym obszarem występowania. Występowanie: Endemiczny gatunek australijski występujący w części zachodniej kraju, w regionie Kimberley. Zamieszkuje tereny od 46 do 408 m n.p.m. Nazwa gatunkowa: Jego łacińska nazw składa się z dwóch słów, aureus (złoty) oraz fero (niedźwiedź bądź przeprowadzać). Takie oznaczenie odnosi się do złotej plamy obecnej na ciele kijanki tego gatunku. Wygląd zewnętrzny: Jest małym płazem osiągającym od 18 do 23 mm długości. Jej ubarwienie waha się od beżowego do brązowego z lekkim rudawym odcieniem. Grzbiet posiada liczne brązowe lub czarne brodawki oraz plamki. Strona brzuszna jest biała, natomiast kończyny mogą posiadać delikatna fioletową pigmentację. Tęczówka oka koloru złotego lub złoto-czerwonego z czarnym wzorem w kształcie krzyża celtyckiego. Opracował Konrad Pałka w oparciu o poniższe źródła dydaktyczne: 1) http://www.itis.gov/servlet/SingleRpt/SingleRpt?search_topic=TSN&search_value=208116 2) http://frogs.org.au/frogs/genus/Litoria 3) http://frogsaustralia.net.au/frogs/froglist.cfm 4) http://frogs.org.au/frogs/hylidae.html#key 5) http://www.iucnredlist.org/ 6) http://www.teara.govt.nz/en/frogs/3 7) H. G. Cogger: Reptiles & Amphibians of Australia. – A. H. & A. W. Reed Pty Ltd, 1979. ISBN 0589501089 |
REKLAMA 
|
