|
|
|
|
|
| « Lasiodora spinipes.. | Lasiodora striatipes.. » Opisy gatunków » Pajęczaki (Arachnida) » Pająki (Araneae) » Mygalomorphae (Orthognatha) » Ptasznikowate (Theraphosidae) » Lasiodora spp. » |
|
Lasiodora: Opis ogólny rodzaju
Ogólne informacje: Do rodzaju Lasiodora zalicza się wg. katalogu Platnic’a ok. 40 sklasyfikowanych gatunków. Pierwszy ptasznik z rodzaju Lasiodora został sklasyfikowany w roku 1841 przez C. L. Kocha. Są to bardzo atrakcyjne ptaszniki naziemne ze względu na duże rozmiary i słaby jad. Największe przedstawiciele tego rodzaju dorastają do ok. 11cm ciałka i ok. 26 cm rozpiętości. Wszystkie osobniki z rodzaju Lasiodora pokryte są gęstym meszkiem oraz dłuższymi włoskami o jaśniejszym odcieniu. Lasiodora występują głownie w Ameryce południowej oraz północnej. Większość z tego rodzaju zamieszkuję Brazylię i Kostarykę, a tylko nieliczne Panamę, Wenezuelę, Trynidad, Argentynę, Boliwię czy Urugwaj. Pająki te zamieszkują tereny sawanny, które charakteryzują się całoroczną wysoką temperaturą (latem 26-30 stopni Celsjusza, zimą 18-26 stopni Celsjusza) oraz wysokimi rocznymi opadami (1200-1800 mm). Budują najczęściej płytkie norki, w których spędzają większość dnia wychodząc pod osłoną nocy w poszukiwaniu swoich ofiar. Ich ofiarami najczęściej są gryzonie, jaszczurki, małe węże jak i duże owady. Jad i taktyki obrony: Na Lasiodora, mimo iż nie posiadają silnego jadu należy uważać, gdyż ilość jadu jaką dysponują jest znaczna. Pająki te nie należą do szczególnie agresywnych. Ich główna taktyka obrony jest wyczesywanie włosków z odwłoku oraz ucieczka. Przed atakiem ostrzegają najczęsciej zapłodnione samice oraz osobniki przed linieniem. Do tej pory nie zanotowano przypadku ostrych powikłań, jednak po ukąszeniu należy zażyć wapno (calcium) i udać się do lekarza w celu zaszczepienia przeciwko bakteriom tężca (Clostridium tetanus), które mogą znajdować się na zębach jadowych pająka. Rozmnażanie i dymorfizm płciowy: Młode znacznie różnią się wyglądem od podrośniętych i dorosłych osobników, gdyż nie mają owłosienia całego ciała (posiadają tylko „meszkowatą” plamkę na odwłoku oraz pojedyncze włoski czuciowe). Są koloru szaro-różowego, z łatwością można je pomylić z młodymi osobnikami Brachypelma albopilosum (Valerio, 1980 Costa Rica). Młodzieńcze ubarwienie tracą tak jak większość ptaszników miedzy 6/7. wylinką. Płeć Lasiodora „gołym okiem” możemy określić po około 7. wylince. Dorosłe samce różnią się znacznie wielkością od samic - są mniejsze ciałkiem. Samice dorastają po 13-14. wylinkach. Powinny mieć wtedy, co najmniej 4 lata. Samce dojrzewają znacznie wcześniej, bo już przy 11-12. wylince i 2-3. roku życia. Lasiodora rozmnażają się stosunkowo łatwo. Samica do 3-4. miesięcy po wylince i obfitym karmieniu nie powinna wykazywać agresji w stosunku do samca. Po kopulacji samica jest bardzo żarłoczna, a przed samym składaniem kokonu przestaje jeść. W dobrych warunkach składa kokon, w których jest 500-2000 jajeczek (zazwyczaj 800-1200) najczęściej po 2-4. miesiącach od kopulacji. Młode wychodzą z kokonu po około 2. miesiącach. Na początku zostają przy matce, dopiero kiedy zaczyna brakować pokarmu oddalają się, aby nie stać się posiłkiem silniejszego rodzeństwa. Śmiertelność wśród młodych jest nikła. Do około 7-8 wylinki ptaszniki te rosną dość wolno. W wyższych wylinkach ich wzrost gwałtownie rośnie. Literatura: N. I. Platnick, The World Spider Catalog, Version 5.5; E. Bruins, Encyklopedia terrarystyki,1999; własne doświadczenia; |
 Zgłoś błąd lub sugestię dotyczącą artykułu
|
