|
|
|
|
|
| « Elaphe schrencki - Wąż am.. | Gonyosoma oxycephala - Go.. » Opisy gatunków » Gady (Reptilia) » Węże (Serpentes) » Węże właściwe (Colubridae) » |
|
Wąż mandaryński (Euprepiophis mandarinus Cantor, 1842)
Coluber mandarinus — BOULENGER 1894: 42 Ablabes pavo ANNANDALE 1912 (fide SMITH 1943) Elaphe mandarinus STEJNEGER 1925 Elaphe takasago TAKAHASHI 1930 Holarchus roulei ANGEL & BOURRET 1933 (fide SMITH 1943) Elaphe mandarina — SMITH 1943: 157 Elaphe mandarinus — FLECK 1985 Elaphe mandarina — DAS 1996: 56 Elaphe mandarina — SCHULTZ 1996 Euprepiophis mandarinus — UTIGER et al. 2002 Euprepiophis mandarinus — GUMPRECHT 2003 Wielkość Młode po urodzeniu mierzą 15-20cm, a dorosłe osobniki średnio dorastają do 120cm. Jednak w 2004 odnotowano samicę, która ważyła 750g i mierzyła 185cm! Długość życia Średnio ok 10-14 lat. Zależy od warunków oraz danego osobnika. Wygląd Są to węże o smukłej budowie, z niewielką głową, niewyraźnie odznaczającą się od szyi. Podstawowymi barwami są kolory czarny, żółty oraz szary (u niektórych węży także widać pigment czerwony). Na grzbiecie węża ciągną się żółto-czarne łatki w kształcie trapezów przerywane jasnoszarymi, czerwonawymi, lub żółtawymi odcieniami. Głowa "mandaryny" jest pięknie ubarwiona, w żółto-czarne pręgi, a onyksowe oczy są mało widoczne przy pierwszym spojrzeniu. Występowanie Indie, Wietnam, Tajwan, Chiny, Syczuan, oraz kilka mniejszych części Azji. Odmiany barwne Gatunek ten nie liczy zbyt wielu odmian barwnych. W amerykańskich hodowlach posiadają takie odmiany jak hypomelanistic oraz patternless. W Europie zaś znana jest axanthic, której przedstawiciele posiadają jedynie biało-czarne barwy. Mamy również selektywne odmiany takie jak "red phase" - o wysokiej zawartości barwnika czerwonego, a także "high yellow", czyli żółtego. Do tego można jeszcze dodać, iż węże występujące w odmiennych regionach także różnią się od siebie ubarwieniem. Cechy szczególne Jest to gatunek delikatny, i dość nerwowy. Łatwo spłoszyć lub rozzłościć te węże. Czasem zdarzają się osobniki agresywne, które potrafią zaatakować, aczkolwiek niczym poważnym to nie grozi. Bardzo lubią się zakopywać, a na wolności spędzają dużo czasu w swoich kryjówkach. "Mandaryny" są także wrażliwe na bakterie i drobnoustroje także mech torfowiec (ze względu na swoje naturalne antybakteryjne działanie) jest jak najbardziej wskazany. Jest to gatunek naziemny, jednak jak większość węży także potrafi się dobrze wspinać. Aktywność Głównie wczesnym rankiem, a także późnym popołudniem lub nocą. Biotop Występuje w różnorodnych środowiskach, bo od 300 do 3000 n.p.m, jednak zazwyczaj w chłodnych, wilgotnych miejscach. Terrarium Dla młodych osobników najlepsze będą nie duże terraria, lub pojemniki, z lekko wilgotnym torfem, kryjówką/ami oraz z dostępem do mchu torfowca. Niewielkie ze względu na problemy ze znalezieniem pokarmu oraz aklimatyzacją. Dorosłe węże można umieścić w większych terrariach, jednak także należy zapewnić kryjówki oraz mech torfowiec. Konieczna jest gruba warstwa podłoża w którym węże będą się zakopywać. Zakładam, że oczywistym jest aby miały dostęp do miski ze świeżą wodą. Moje często załatwiają się w wodzie, także przestrzegam żeby pilnować by była wymieniana na bieżąco.
Żywienie Młode mandarynki potrafią być wybredne jeśli chodzi o jedzenie. Zazwyczaj nie jedzą mrożonych osesków tylko żywe. Sprawdzonym sposobem jest umieszczenie osesków w miseczce ze śmierdzącymi trocinami mysimi, których zapach zachęca węże, i pomaga "naprowadzić" na posiłek. Trzeba zaznaczyć, że węże te preferują mniejsze posiłki. Młodym węzom lepiej jest więc podać parę osesków mysich niż jednego dużego szczurzego, a większym parę szczurzych zamiast dorosłej myszy. Zależy to jeszcze od wielkości danego węża, bo dla niektórych dorosłych mysz, czy nawet mały szczurek to nie jest problem. Nie należy także karmić zbyt często, gdyż łatwo się otłuszczają, co może być przyczyną zgonu. Młodym nie grozi to w takim stopniu jak starszym, więc karmimy co ok 5 dni. Podrostki raz na 10 a dorosłe spokojnie raz na dwa tygodnie. Rozpoznawanie płci Samce są mniejsze i szczuplejsze od samic. Nasada ogona samca jest szersza (wynika to z obecności podwójnego narządu kopulacyjnego półprącia),także ogon jest u samców o 1/3 dłuższy. Określić płeć można także na podstawie sondowania nasady ogona, ale wykonać to może tylko doświadczona osoba, bo łatwo uszkodzić delikatne półprącia samca sondując zbyt głęboko. U samic takie ryzyko nie istnieje, bo w tym miejscu znajdują się tylko ślepo zakończone zachyłki kloaki, ale zbyt głębokie przepchniecie sondy zafałszowuje oznaczenie płci osobnika, a także może spowodować wprowadzenie zakażenia. Jeszcze jedną metodą jest tak zwany "popping", czyli wyciskanie. Tą metodę stosujemy tylko na młodziutkich osobnikach, jednak również należy zachować ostrożność. Rozmnażanie: Po 2-3 miesięcznym zimowaniu (w ok 10-11°C), przez wiosnę następują kopulacje, po 6-8 tygodniach samica składa od 3 do 12 jaj, z których po 45-60 dniowej inkubacji w 25°C wylęgają się młode. W okresie rozrodczym zaobserwowano walki pomiędzy samcami, zatem 2 samce będą pewniejszym rozwiązaniem w przypadku chęci rozmnażania. 1 źródło http://reptile-database.reptarium.cz/species.php?genus=Euprepiophis&species=mandarinus |
Stan prawny §
Nie wymaga rejestracji
Informacje o artykule
Data utworzenia: 02.06.2011
Data modyfikacji: 27.04.2012
Narzędzia użytkownika
REKLAMA 
|
