|
|
|
|
|
| « Elaphe quatuorlineata - W.. | Gonyosoma oxycephala - Go.. » Opisy gatunków » Gady (Reptilia) » Węże (Serpentes) » Węże właściwe (Colubridae) » |
Wąż amurski (Elaphe schrencki Strauch, 1873)
Gatunek ten swą nazwę uzyskał celem uczczenia rosyjskiego badacza przyrody Leopolda von Schrencka (1826 - 1894) Podgatunki
*Elaphe schrencki anomala Synonimy Połoz amurski. Nazwa “połoz” jest zarezerwowana dla węży właściwych z rodzaju Coluber i pokrewnych, a nie Elaphe i pokrewnych. Nazwy zagraniczne  Nazwa angielska: Amur ratsnake / E. s. anomala Soutern Amur Ratsnake
 Nazwa niemiecka: Amurnatter/ E. s. anomala Südliche Amurnatter
 Nazwa czeska: Užovka amurská
 Nazwa rosyjska: Aмурский лазающий полоз
Wielkość i budowa ciała Jest to duży wąż o mocnej budowie ciała. Głowa jest delikatnie oddzielona od reszty ciała. Ciało obłego przekroju. Wielkość maksymalna bez większych różnic podgatunkowych sięga 180 cm, choć najczęściej dorosłe osobniki mierzą około 140 cm. Zanotowano osobnika E. s. anomala, który osiągnął 210 cm. Długość życia jest długowiecznym gatunkiem gada. Przy prawidłowych warunkach chowu i hodowli niektóre osobniki mogą przekroczyć 15 rok życia. Najczęściej jednak dożywa około 10 -12 lat. Wygląd Głowa dość duża, dobrze wyodrębniona. Silne, muskularne ciało, ubarwienie czarne z żółtymi lub kremowymi, poprzecznymi pasami, które się rozwidlają. Spód ciała żółty z ciemnymi cętkami. Młode są brązowe pokryte szaro - kremowymi pasami. Występowanie Obszar występowania tego gatunku rozciąga się od południowo wschodniej Syberii (Primorskij kraj), poprzez wschodnią Mongolie po półwysep koreański i północno wschodnie Chiny. Cechy szczególne Gatunek popularny wśród terrarystów, jest łagodny i prosty w hodowli. Potrafi się doskonale wspinać, polecany początkującym hodowcom. Środowisko Podgatunek nominalny zamieszkuje wilgotne i półsuche biotopy - tereny zalesione i pokryte gęstymi krzakami. Dość często znajduje się go w pobliżu siedzib ludzkich – ogrodach zabudowaniach gospodarskich, infrastrukturze kolejowej. Zasiedla tereny położone na poziomie morza jak i sięgające 3000 m n.p.m (populacje koreańskie). Preferuje miejsca z dużą ilością ukryć – skał, nor, dziupli, zwalonych drzew i korzeni itp. E. s. anomala zamieszkujący głównie półwysep koreański spotykany jest w pobliżu zbiorników i cieków wodnych, stwierdzono go także na terenach suchych i trawiastych. Podobnie jak nominalny pobratymiec preferuje tereny z dużą ilością naturalnych ukryć. Tryb życia Wąż amurski jest gatunkiem o dziennej aktywności prowadzącym głównie naziemny tryb życia. W poszukiwaniu ukryć czy pokarmu wpełza także na niewysokie drzewa i krzewy. Z badań terenowych wynika, że spotykano go na wysokości 5 - 6 metrów nad ziemią. Gatunek ten znany jest z wpełzania do gniazd ptasich i nor gryzoni, skąd wyjada jaja, pisklęta i młode. Znane sa przypadki kiedy węże te wpełzały do jaskiń w poszukiwaniu nietoperzy. Biotop Zamieszkuje lasy, pola uprawne, a także spotkany jest w pobliżu siedzib ludzkich, na wysokościach do 3000 m n.p.m. Najczęściej przebywa na drzewach i w wodzie, w której spędza większość swojego życia. Terrarium O dużej powierzchni wewnętrznej, przestronne z podłożem torfowym, połączonym z niewielą domieszką piasku. Konieczny jest duży basen, gdyż wąż ten przebywa najczęściej w wodzie, a także spora liczba gałęzi do wspinaczki i kryjówka. Wielkość terrarium Wymiary 100/50/60 cm. Oświetlenie Cykl 12 godzinny. Temperatura Od 20 do 26°C, a pod promiennikiem ciepła temperatura może dochodzić nawet do 28°C, nocą koło 20°C (po posiłku, jak w przypadku wszystkich gatunków konieczne zapewnienie wyspy ciepła również w nocy). Wilgotność Powinna się utrzymywać na poziomie około 60%. Karmienie W naturze wąż amurski poluje w ciągu dnia na gryzonie, ptaki i ich pisklęta. Wielokrotnie notowano osobniki ogałacające ptasie gniazda z jajek. Zaobserwowano także polowania na nietoperze w pobliżu ich dziennych schronień. W warunkach chowu i hodowli terraryjnej wężom amurskim podajemy gryzonie laboratoryjne wielkości odpowiedniej do długości osobnika. Młodym amurom podajemy dwa razy w tygodniu małą świeżo owłosioną myszkę, a wraz ze wzrostem węża przechodzimy na większe myszy. Dorosłe osobniki karmimy dorosłymi myszami i/lub małymi szczurami. Gatunek ten jest bardzo żarłoczny jeden osobnik może podczas jednego posiłku pochłonąć kilkanaście dorosłych myszy lub kilka średnich szczurów. Częstotliwość podawania pokarmu zależy od wieku, kondycji i fazy życiowej gada. Młode węże karmimy intensywnie dwa razy w tygodniu (co 3 – 4 dni), podrastające osobniki karmimy raz w tygodniu kilkoma mniejszymi zwierzętami karmowymi lub jednym większym, dorosłe węże karmimy raz na 10 – 12 dni tak, by w pełni zaspokoić głód pupila. Oczywiście dla urozmaicenia diety amurów można im podawać ptaki pod postacią jednodniowych kurcząt lub kaczek. Jest to w zgodnie z naturalną dietą tego gatunku i jeśli ptaki karmowe są z pewnego sprawdzonego źródła – wylęgarni nie stanowi to zagrożenia dla zdrowia i życia gada. Należy jednak pamiętać, że ptaki nie są tak pełnowartościowym pokarmem jak ssaki, ich trawienie następuje szybciej, a odchody węży są luźniejsze i bardziej cuchną. Podawanie wężom amurskim jajek ptasich nie powinno mieć miejsca w warunkach chowu terrariowego, gdyż takie urozmaicanie diety gadów nie wnosi nic pozytywnego, a może spowodować pogorszenie zdrowia węża (w naturze wąż zjada jajka zapłodnione, z rozwijającym się w środku zarodkiem. Dostępne w naszym handlu jajka kurze czy przepiórcze są niezapłodnione i istnieje duże ryzyko przeniesienie na ich skorupkach i we wnętrzu różnych szkodliwych patogenów np. bakterie Salmonella sp.) Rozpoznawanie płci Brak zróżnicowania płci w ubarwieniu. dymorfizm płciowy ujawnia sie tylko w wielkości osobników - samce są dłuższe, ale szczuplejsze od krótszych i nieco masywniejszych samic. Podstawowa formą oznaczania płci są różnice w długości ogona i szerokości jego nasady. Samce ogon maja dłuższy i o szerszej nasadzie, u samic krótki ogon za kloaką od razy zwęża się ku końcowi. Najskuteczniejszą metodą oznaczania płci jest sondowanie zachyłków nasady ogona. U samców sonda wchodzi na 7 - 12 łusek podogonowych, u samic zaś płyciej - na 3 - 4 łuski podogonowe (subcaudalia. u młodych osobników bezpieczna metoda oznaczania płci jest wynicowywanie półprąci. Czasami przestraszony wężyk, jeśli jest samcem, sam pod wpływem emocji wynicowuje półprącia. Doświadczony hodowca dzięki delikatnej stymulacji nasady ogona młodego amura potrafi spowodować, bez szkody dla zdrowia gada, wysunięcie czerwonofioletowych hemipenisów. Jeśli do tego nie dojdzie możemy podejrzewać, ze dany osobnik jest samicą, lub samcem któremu nie udało się sprowokować do wysunięcia półprąci. Rozmnażanie    W warunkach naturalnych przystępują do godów na wiosnę, jaja składane są od czerwca do lipca, zazwyczaj w mech lub butwiejące liście. Jaja w ilości od 6 do 30 sztuk - zazwyczaj od 12 do 20, inkubują się w temperaturze od 24 do 29°C, przez około 51 dni - zwykle do września, co jest jednak zależne od temperatury. Młode w chwili wylęgu mierzą po 30 cm, w odchowie bezproblemowe. Zimowanie Wymagane przed rozmnażaniem, gdyż pozytywnie oddziałowuje na układ rozrodczy. Zimujemy tylko osobniki w dobrej kondycji, w lodówce, w pojemniku wypełnionym torfem i często zwilżanym wodą w temperaturze 8-10°C, przez okres około 2 miesięcy. Uwagi i cechy szczególne Mimo sporych rozmiarów jest łagodny i prosty w utrzymaniu, co powoduje, że poleca się go początkującym adeptom terrarystyki. Gatunek ten ze względu na swą żarłoczność i szybkie tempo przemiany materii szybko zanieczyszcza terrarium dlatego należy uzbroić sie w cierpliwość przy częstym sprzątaniu terrarium tego węża. |
 Zgłoś błąd lub sugestię dotyczącą artykułu
|
