|
|
|
|
|
| « Xylotrupes gideon - Rohat.. | Opisy gatunków » Owady (Insecta) » Chrząszcze (Coleoptera) » |
Drewnojad, zofobas (Zophobas morio, Fabricius 1776)
 Kopulująca para drewnojadów  Poczwarka  Larwa Morfologia: Drewnojad jest owadem należącym do tej samej rodziny co większość karmowych chrząszczy – czarnuchowatych (Tenebrionidae). Ogólną budową przypomina swojego mniejszego krewniaka mącznika młynarka (Tenebrio molitor). Osiąga 30 – 40mm długości. Ciało masywne, wydłużone, czarnego, lekko matowego koloru. Czułki perełkowate, stopniowo rozszerzają się ku końcom. Głowa z szerokim nadustkiem, który jest doskonałą cechą pozwalającą na rozróżnienie płci. Samce mają na nim błoniaste wcięcie, samice mają nadustek prosty. Oczy nerkowate, częściowo przedzielone krawędzią nadustka. Skrzydła pokrywają rządki drobnych, oddalonych od siebie punktów. Nogi długie i smukłe. Larwy jasnokremowe do żółtawych, brązowe w okolicach puszki głowowej i na granicy segmentów. Posiadają krótkie 3 pary odnóży i niemal niewidoczne czułkui. W ostatnim stadium osiągają ponad 50mm. Biologia i ekologia: Gatunek pochodzi z Ameryki Środkowej i Południowej. Pokrewne gatunki z tego rodzaju zasiedlają oba kontynenty. Związane są głównie z próchniejącym drewnem i grzybami. W naturalnym środowisku larwy i imagines są saprofagami (zjadają martwą materię) i mykofagami (zjadają owocniki grzybów). Wielokrotnie znajdywano je w jaskiniach, gdzie żerowały na odchodach nietoperzy. Notowane są również jako szkodniki magazynowe. Terrarium i warunki hodowli: Jako owad karmowy nie przedstawia specjalnych problemów w hodowli. Stosowane jest wiele metod jego trzymania, skoncentruję się na tej stosowanej najczęściej. Preferowane są pojemniki plastikowe (grubsze – larwy mają silne żuwaczki) lub szklane o dowolnych rozmiarach (w zależności od potrzeb). Za minimalne przyjmijmy 20x20x15cm, a im większe, tym bardziej pokaźną populację możemy utrzymać. Chrząszcze nie wymagają pokrywy. Hodowlane linie mają zredukowane skrzydła drugiej pary i utraciły zdolność lotu (choć mogą podejmować próby latania). Na dno wsypujemy 2 – 10 cm torfu lub włókna kokosowego. Musi być stale wilgotne, gdyż to w nim przebywają młode larwy. Do tego możemy dodać kawałki próchna z drzew liściastych (najłatwiejsza do zdobycia jest brzoza), najlepiej zaatakowana przez tzw. brunatną zgniliznę (rozpada się na charakterystyczne bloczki). Na wierzch substratu można wrzucić duży kawałek próchniejącego pieńka (też z brunatną zgnilizną), najlepiej pozbywszy się uprzednio zasiedlającej go fauny. W nim będą żerować wyrośnięte larwy i zakładać komory poczwarkowe, imagines będą składać jaja. Z dużym sukcesem stosowałem też jako dodatek do substratu mielone huby nadrzewne jak Fomes fomentarius, Fisulina sp. i Ganoderma sp. Inna metoda polega na trzymaniu owadów na otrębach. Niestety z racji jej nie stosowania przeze mnie jej opis może powstać później. Owady nie wymagają naświetlania, preferują ciemność. Znoszą duże wahania temperatury, nawet poniżej 5°C, jednak optimum to 27 – 35°C. Wilgotność powinna być stale wysoka – ok. 70 - 90%, przy dobrej wentylacji (choć owady są w stanie przetrwać w bardzo suchym środowisku długie miesiące). Żywienie: Owady jedzą praktycznie wszystko. W skład prawidłowej diety wchodzą owoce i warzywa. Białko można dostarczyć w postaci kawałków mięsa lub pokarmu dla psów i kotów. Taki pokarm należy usuwać po 24 godzinach, jeśli nie zostanie zjedzony w celu uniknięcia pojawu roztoczy. Rozpoznawanie płci: Jak już wspomniano na początku, płeć można łatwo określić gołym okiem. Cecha diagnostyczna to nadustek owada. Samce mają wyraźną, jasną błonkę w jego wycięciu. Samice nie posiadają analogicznej struktury.  Zophobas morio - dymorfizm Rozmnażanie: Przy spełnieniu optymalnych wymagań, owady mnożą się łatwo i chętnie. Szybkość rozwoju jest bezpośrednio skorelowana z temperaturą (im wyższa, tym szybciej zachodzi). Samica składa w ciągu życia od 500 do ok. 1500 jaj. Larwy klują się po ok. 2 tygodniach. Rozwój larw w temperaturze ok. 30°C trwa 3-4 miesiące. Przepoczwarczenie następuje w specjalnie ugniecionych w substracie lub wygryzionych w drewnie komorach poczwarkowych i trwa ok. 2 – 3 tygodnie. Po kilkunastu dniach od przepoczwarczenia i po żerowaniu uzupełniającym samice zdolne są do rozrodu. Dorosłe chrząszcze dożywają ponad roku. Uwagi:
Skarmianie: Drewnojady są idealnym pokarmem dla większości stawonogów (pająki, skorpiony), jednak wielu hodowców nie poleca nadmiernego karmienia nimi modliszek. Podobnie wygląda sprawa z wieloma gadami i płazami. Nadmierna zawartość tłuszczu w ciele larw, twarda chityna dorosłych chrząszczy może być szkodliwa, a czasem niebezpieczna dla naszych pupili. Otłuszczenie zwiększa podatność gadów na choroby i może powodować bezpłodność. Chitynowy oskórek może zaczopować przewód pokarmowy zwierzęcia lub uszkadzać jego ściany. Optymalnym rozwiązaniem może być rzadkie podawanie larw, najlepiej będących tuż po linieniu i trzymanych głównie na owocowo-warzywnej diecie. Opracowanie: Opracował: Dariusz Kucharski na podstawie własnych doświadczeń oraz dodatkowych źródeł: http://www.justbugs.com/ http://whitecrocodile.com/rhbs/threeeasybeetles.htm http://www.echsenseite.at |
REKLAMA
REKLAMA |
