|
|
|
|
|
| « Chaetopelma anatolicum.. | Cheatopelma karlamani.. » Opisy gatunków » Pajęczaki (Arachnida) » Pająki (Araneae) » Mygalomorphae (Orthognatha) » Ptasznikowate (Theraphosidae) » Chaetopelma spp. » | ||||||
Chaetopelma gracile (Ausserer, 1871)
 Podrostek 10 wyl. Na wolności występuje na Cyprze, w Turcji i północnym Egipcie. Gatunek opisany w 1871 roku przez Ausserer’a. Inna, spotykana do dzisiaj nazwa tego pająka to Chaetopelma gracilis. Inne nazwy to Ischnocolus gracilis, Chaetopelma aegyptiaca, Chaetopelma aegyptiacum oraz Chaetopelma anatolicum. W naturze zamieszkuje skalisto piaszczyste tereny, porośnięte rzadką roślinnością. Należy do mniejszych ptaszników. Z rozpostartymi odnóżami dorasta do 10 cm. Małe pająki są różowawe bez ciemnej plamki na odwłoku. W miarę wzrostu stają się coraz ciemniejsze, aby około 5-6 wylinki nabrać ostatecznej barwy. Dorosły osobnik ma złotawo brązową tarczkę grzbietową i charakterystyczny, podłużny odwłok porośnięty szaro brązowymi, krótkimi włoskami. Odnóża ciemne. Po linieniu jest ciemniejszy. Wymiary terrarium dla tego gatunku to 25/25/25 cm. Ptaszniki te kopią nory, które umacniają dość dużą ilością pajęczyny. Optymalna temperatura to 25-30 stopni, a wilgotność powinna utrzymywać się na poziomie 65-70%. W hodowli tego pająka wskazane są nocne spadki temperatury. W naturze Chaetopelma gracile zimuje w temperaturze nie przekraczającej 13 stopni. Pająkom podajemy średniej wielkości owady – świerszcze, karaczany, muchy, pasikoniki. Młode chętnie polują na larwy mącznika młynarka i larwy much (tzw. białe robaki). Dojrzały samiec ma na nogogłaszczkach narządy kopulacyjne (tzw. bulbusy), oraz haczyki na przedniej, najdłuższej parze odnóży krocznych. Jest jaśniejszy od samicy i sporo mniejszy. O rozmnażaniu tego gatunku niewiele wiadomo. Podczas aktywnych poszukiwań samicy samiec potrafi przejść nawet kilkaset metrów. W kokonie może być od 60 do 110 młodych. Jest to dość szybki pająk, rzadko przejawiający agresję. Nie wyczesuje włosków parzących z odwłoka. Wskazany dla osób, którzy mają już pewne doświadczenie w trzymaniu ptaszników. Autor: Awikularia Literatura: F. Kovarik, Sklipkani, 1998; H. J. Peters, Tarantulas of the world, Kleiner Atlas der Vogelspinnen, cz. 1, 2000; H. J. Peters, Afrika’s Vogelspinnen, 1998; N. I. Platnick, The World Spider Catalog, Version 5.5; Rick C. West, www.birdspiders.com; www.cyriocosmus.com; Własne doświadczenia.
|
||||||
 Zgłoś błąd lub sugestię dotyczącą artykułu
|
