|
|
|
|
|
Brachypelma: Opis ogólny rodzaju
 Brachypelma boehmei  Brachypelma smithi Nazwa rodzaju: Brachypelma. Starsza, nieużywana już nazwa to Brachypelmides. Niektóre gatunki były także zaliczane do rodzaju Euathlus. Opis ogólny: Rodzaj Brachypelma skupia naziemne ptaszniki występujące w Ameryce Południowej i Środkowej. Zwierzęta te zamieszkują zarówno wilgotne lasy tropikalne, jak i rejony półpustynne (okolice Meksyku). Są to masywne, naziemne ptaszniki, osiągające od 5-8 cm długości samego ciała. W naturze. Charakteryzuje je aktywność nocna i to w nocy najczęściej opuszczają wykopane przez siebie w podłożu norki w poszukiwaniu pożywienia. Chętnie wprowadzają się też do nor wykopanych przez gryzonie. Miejsca w których żyją są dość ciepłe (od 22-29°C), jednak mają zróżnicowaną wilgotność. W przypadku ptaszników zamieszkujących obszary półpustynne, wilgotność ta nie będzie wyższa, niż 50-60%. W wypadku zwierząt żyjących w dżungli, wynosi ona często powyżej 80%. Brachypelmy są dość długowieczne i nierzadko notuje się samice żyjące 19-20 lat. Samiec pada najczęściej w przeciągu roku od ostatniej wylinki, co najczęściej ma miejsce po około 3 latach od wyklucia. Zwierzęta z tego rodzaju w naturze odżywiają się bezkręgowcami (zaczynając od larw owadów, karaczanów, szarańczy i świerszczy, a kończąc na przedstawicielach własnego gatunku). W skład ich diety wchodzą też kręgowce, tj. myszy, jaszczurki, a nawet młode wężyki. Jad i taktyki obrony Jad wszystkich przedstawicieli rodzaju Brachypelma jest bardzo słaby i nie stanowi zagrożenia dla człowieka, który nie jest alergikiem. Ewolucja sprawiła, że toksyna wystarczy tym pająkom do polowania na niewielkie bezkręgowce i kręgowce, dla których ukąszenie kończy się paraliżem lub śmiercią, jednak jest zbyt słaba, by zrobić krzywdę większemu napastnikowi. Dlatego główną bronią Brachypelma są włoski parzące na odwłoku, które masywnie wyczesywane w powietrze podrażniają błony śluzowe i skórę drapieżnika (czasami tym drapieżnikiem jest człowiek - przy nieostrożnych manipulacjach w terrarium i niepokojeniu pająka). Włoski są trudne do usuniecia i wywołują odczyn zapalny. Ukąszenie jest dla człowieka niegroźne, jednak potrafi być dość bolesne, gdyż jad ma odczyn kwaśny, a zęby ptaszników są dość długie. Rozmnażanie Nie stanowi najmniejszego problemu, gdy samiec i samica są dobrze nakarmione. Do kopulacji należy dopuszczać samca po ostatniej wylince i 3-4 letnią samicę, gdyż starsze samice chętniej kopulują. Rosną też szanse, że kokon się uda. Kopulacja jest zwykle bezproblemowa i samica rzadko przejawia agresję do partnera. Dobrą metodą na sprawdzenie gotowości godowej osobników jest przegrodzenie terrarium metalową siatką z drobnymi otworkami, która będzie rozdzielała oba osobniki, a którą należy usunąć przy zaobserwowaniu pajęczej komunikacji. Po akcie płciowym, samiec szybko wycofuje się z terytorium partnerki. Samica zwykle sporządza kokon po 60-90 dniach po kopulacji i przez ten czas troskliwie się nim opiekuje, trzymając go w szczękoczułkach. Nie należy jej wtedy zbytnio stresować. W razie spostrzeżenia, że pająk przestał się opiekować swoim nie wyklutym potomstwem, należy przenieść kokon do inkubatora, bo w przeciwnym razie może zostać zniszczony przez matkę. Kolejną zaletą przełożenia kokonu do inkubatora jest to, że po wykluciu, nie będziemy musieli wyłapywać młodych w terrarium samicy i niepokoić jej. Samica otwiera kokon po 50-65 dniach, w tym czasie w są w nim nimfy, które w ciągu 7-10 dni przechodzą pierwszą wylinkę, stając się nimfami II, które potrzebują około miesiąca czasu na kolejną wylinkę, która uczyni je już normalnymi, małymi pająkami, które należy wtedy trzymać w oddzielnych pojemniczkach (np. po kliszy) i karmić muszkami owocowymi, lub drobnymi kawałkami mączników. W zależności od wieku samicy, w kokonie jest od 200-1000 jajeczek. Jedynym problemem przy rozmnażaniu Brachypelma może być mała dostępność osobników w wypadku rzadkich gatunków Dymorfizm płciowy: Nie jest zauważalny gołym okiem wśród młodych osobników, z wyjątkiem określenia płci na podstawie wylinki. Dorosła samica jest o wiele bardziej masywna od samca. Osobniki płci męskiej mają dłuższe kończyny oraz haczyki na przedniej parze odnóży krocznych i bulbusy na nogogłaszczkach. Nie różnią się zwykle ubarwieniem od samic. Uwagi: Cały rodzaj Brachypelma jest objęty CITES. Zaświadczenie potrzebne jest tylko podczas przewożenia pająka za granice UE oraz przy sprzedaży pająka objętego CITES przed podmiot gospodarczy (a nie osobę fizyczna która sprzedaje swoje nadwyżki hodowlane). Powyższe informacje proszę traktować jako wspólne dla wszystkich przedstawicieli rodzaju Brachypelma Według systematyki Platnicka, rodzaj Brachypelma skupia następujące pająki:
Literatura: Andrzej Budziszewski: "Ptaszniki sekrety hodowli" N. I. Platnick, The World Spider Catalog, Version 5.5 |
Stan prawny §
Nie wymaga rejestracji
Załącznik CITES: II Aneks UE: B Skale
Siła jadu
Dostępność
Trudność hodowli
Informacje o artykule
Data utworzenia: 15.08.2006
Data modyfikacji: 06.05.2011
Narzędzia użytkownika
REKLAMA
REKLAMA |
||||||||||||||||||
