|
|
|
|
|
| « Uromastyx maliensis - Bic.. | Opisy gatunków » Gady (Reptilia) » Jaszczurki (Sauria) » Agamy (Agamidae) » | ||||||||||
|
Trochę informacji o gatunku:
Istnieje około 13 rożnych gatunków Uromatyx. Gatunek ten preferuje suche środowisko. Zamieszkuje tereny od północnych Indii do południowej Azji, półwysep Arabski jak również pustynię Sahara w Afryce. Nazwa jaszczurki pochodzi od jej ogona zakończonymi ostrymi kolcami, które w naturze są główną bronią obronną jaszczurek. Istnieje sześć gatunków biczogona : U. aegypticus, U. ornatus, U. ocellatus, U. acanthinurus, U. hardwicki, oraz U. Benti. Gatunki te rożnią się przede wszystkim ubarwieniem i wielkością. - Uromastyx aegypticus i Uromastyx hardwicki są najczęściej ciemne lub brązowe - Uromastyx acanthinurus może mieć różne kolory: od żółtego, zielonego po pomarańczowy. Często na ciele tego zwierzęcia można spotkać kombinacje tych podstawowych barw. - Uromastyx ornatus. Barwa tego gatunku biczogona zależy od płci. Same mogą być zielone bądź zielononiebieskie z pomarańczowymi plamami na ciele. Samice są w całości pomarańczowe bądź żółte. Charakterystyka gatunku: Wiele gatunków biczogonów ma odmienny charakter uwarunkowany rożnymi warunkami środowiska, jednak chciałbym tu przybliżyć bliżej jeden gatunek, czyli Biczogona afrykańskiego. Jest to jaszczurka dzienna, dorasta do 50cm. Gatunek ten jest bardzo nieśmiały, skryty. Często, a w szczególności u młodych osobników przejawia się skłonność do nadmiernego przebywania w kryjówce. Może się to odbić negatywnie na zdrowiu naszej jaszczurki, gdyż może odmawiać przyjmowania pokarmu lub w ogóle nie będzie jadła. Sukcesem w hodowli młodego biczogona afrykańskiego jest ograniczenie do minimum stresu . Wszelkie zabiegi powinny być przez pierwsze dni od zakupu ograniczone do minimum, aby nasza jaszczurka zaaklimatyzowała się i nie chowała się w kryjówce cały dzień. Gdy tak się stanie możemy sukcesywnie budować naszą relację między biczogonem a człowiekiem. Wiele osobników po dość krótkim czasie przyzwyczaja się do warunków panujących w terrarium, jak również do samego opiekuna czy opiekunów. Co do samego charakteru jaszczurki w hodowlach. Biczogony należą do bardzo towarzyskich i spokojnych jaszczurek, można nawet powiedzieć że są dość inteligentne. Moje obserwacje zaczerpnąłem nie tylko z moich doświadczeń, ale również miałem okazję oglądać mała grupę tych jaszczurkę u prywatnego hodowcy w Anglii. Agresja w nich wzbudza się jedynie w momencie kontaktu z drugim samcem, ale również kiedy gwałtownie wyjmiemy jaszczurkę z kryjówki. Może to według mnie być uwarunkowane środowiskiem w jakim żyją te jaszczurki, gdyż są one częstym przysmakiem tamtejszej lokalnej ludności i są po prostu wyjmowane z ich naturalnych kryjówek. Odławiane z natury osobniki, mają niesłychanie mała przeżywalność w warunkach hodowlanych. Według badań w USA w 1994 z przywiezionych ok. 7 tys. osobników przeżyło zaledwie 20%, a potomstwo wydało na świat jeszcze mniej osobników. Do dziś ta jaszczurka jest sporadycznym gatunkiem pojawiającym się w prywatnych hodowlach. Zauważyłem jednak że ostatnio tendencja pojawiania się młodych osobników wzrasta, co pozytywnie rzutuje na dalszą przyszłość tych jaszczurek. Stwierdzanie płci jaszczurek: Biczogony można dość łatwo odróżnić. Samce mają pory na udach w okolicach kloaki, które układają się w kształt litery V, podobnie jak u innych agam. Zachowanie wobec drugiego osobnika: Jaszczurki te są bardzo terytorialne, to znaczy, że w jednym terrarium może przebywać maksymalnie jeden samiec i jedna lub kilka samic. Dlatego więc jeśli w hodowli mamy więcej niż jednego samca, to każdy z nich musi być trzymany w oddzielnym terrarium. Terrarium i warunki: Poznanie dokładne warunków jakie powinien mieć zapewniony nasz podopieczny pozwoli uniknąć nam wszelkich przykrości związanych z niewłaściwym zachowaniem lub chorobami naszego biczogona. Przede wszystkim biczogony to jaszczurki dzienne, pustynne. Dlatego jako podłoże powinniśmy używać piasku. Jednak tu już może pojawić się problem. U wielu młodych ale i nawet starszych osobników może pojawić się problem z nadwrażliwością jelit uszkodzona przez drobiny piasku. Dlatego (choć może w żadnych innych źródłach o tym nie piszą) proponuje trzymanie przynajmniej młodych osobników na ręcznikach papierowych lub gazetach. Pozwoli nam to uniknąć wszelkich nieprzyjemności w przyszłości. Jednak wielu terrarystów równie jak podopiecznego ceni sobie estetykę terrarium. Dlatego polecam stosowanie suchych mas, które imitują piasek a są twarde, dzięki czemu nasza jaszczurka nie będzie mogła go zjeść. Co do terrariów, każde się sprawdza, zarówno szkło jak płyta meblowa. Na tą ostatnią trzeba niestety trochę bardziej uważać, gdyż ostre pazury biczogona mogą bez problemu zarysować płytę, dlatego polecam położenie solidnej warstwy lakieru lub częściowe zasłonięcie płyty szkłem. Niezbędna jest lampa UVB 5.0. Kolejną kwestią jest prawidłowe urządzenie kryjówek. Tutaj całkowicie odradzam wszelkiego rodzaju kamienie lub łupki. Trzeba zdać sobie sprawę, że gdy nasza jaszczurka posunie lub kamień się zawali, może zabić lub uszkodzić naszego podopiecznego, dlatego całkowicie odradzam stosowanie kamieni i innych ciężkich przedmiotów. Najprostszą i najbardziej bezpieczną metodą jest stworzenie kryjówek z doniczek plastikowych + posypany piasek przyklejony do doniczki, jak również korek, suche lekkie drewno. Sposób jest dowolny, najważniejsze jest bezpieczeństwo. Pamiętać należy o stworzeniu swoistej „wyspy ciepła” na której biczogon będzie mógł się wygrzewać przez cały dzień. Teraz chciałbym trochę nadmienić o hodowli biczogona w lato. Ja jestem absolutnym zwolennikiem hodowli tej jaszczurki w lato w wolierze zewnętrznej. Żadne lampy nie oddadzą prawdziwego słońca. Wiele osób myśli, że zrobienie takiej woliery to spory wydatek pieniężny i czasowy. Nic bardziej mylnego. W przeciągu ostatnich czterech lat tworzyłem rożne woliery, tak aby biczogon czuł się jak najlepiej i jak najbezpieczniej. Często kończyło się to ucieczka, gdyż jaszczurka ta chyba jak każda inna znajdzie nawet najmniejszą dziurkę i wykorzysta szansę ucieczki. Wtedy najlepiej szukać go w miejscach ciemnych np. rynna, doniczki. Swojego zawsze znajdowałem pod budą mojego psa która jest w cieniu. Metodą prób i błędów doszedłem do najprostszej a jednocześnie najlepszej w swojej prostocie woliery. W wielu sklepach ogrodniczych lub w artykułami do sklepów dostępne są dość duże plastikowe skrzynki, z licznymi otworami (np. skrzynki do jabłek). Wystarczy tylko kupić około 2m siatki drobnej plastikowej lub metalowej (polecam metal, bo populacje wron rozrastają się, a wrony z chęcią dorwałyby się do smacznej egzotycznej przekąski) i przykrycie oraz przywiązanie tej siatki na górę skrzyneczki. Koniecznym w robieniu woliery jest zapewnienie cienia, wiec polecam włożenie sporej kryjówki plus usytuowanie części woliery w cieniu, tak aby jaszczurka wybierała sobie najlepsze miejsce. Pomysł jest prymitywny i prosty ale u mnie działa przez całe lato. Na noc polecam włożenie biczogona z powrotem do swojego terrarium, bądź włożenie woliery z śpiącym biczogonem do domu. Temperatura: Z powodu że jest to jaszczurka zamieszkująca tereny o dużej amplitudzie dobowej, potrzebuje ona dość wysokiej temperatury w dzień. Pod promiennikiem powinna wynosić najmniej 40 stopni do 50 maksymalnie. W Nocy od 18-24 C. Konieczne są lampy UVB 5.0. Wilgotność: Bardzo niska z racji, że jest to zwierze pustynne lub pół pustynne. Kwestia wody: Jaszczurki te są świetnie przystosowane do absorpcji wody z pokarmu, dlatego dość rzadko, lub w ogóle nie piją wody. Jednak koniecznym jest mały pojemnik z wodą. Pokarm: W zależności od wieku. Młode osobniki z chęcią przyjmują zarówno pokarm roślinny jak i zwierzęcy. Są to przede wszystkim świerszcze, szarańcza, trochę mączników, larwy moli woskowych. Dlatego warto oprócz pokarmu roślinnego kilka razy w tygodniu podać kilka owadów. Dorosłe biczogony przyjmują pokarm wyłącznie roślinny. Są to przede wszystkim liście mleczu, koniczyny, kwiaty mlecza, koniczyny, kapustka włoska, marchewka drobno starta, gotowane ziemniaki brokuły, szpinak itp. Nie podajemy sałaty! Jako uzupełnienie diety należy stosować preparaty witaminowe i wapien. Najprościej posypać jedzenie przed podaniem. Kwestia zimowania: Jest konieczna kiedy chcemy łączyć ze sobą osobniki. W praktyce jaszczurka sama w okresie zimowym chowa się do kryjówki i zostaje w niej przez około 2 miesiące. Wtedy nie ogrzewamy terrarium i czekamy aż się wybudzi. U mnie biczogon zimuje od grudnia do początku lutego. Rozmnażanie: Niezwykle trudne, w sporadycznych przypadkach w kilku prywatnych hodowlach udało się rozmnożyć gatunek. Łączymy w pary w okresie godowym, tj. Podsumowanie: Gatunek Uromastyx acanthinurus jest obecnie dość sporym „rarytasem” w polskich hodowlach, jednak coraz częściej zaczyna się pojawiać na giełdach zagranicznych. Sam jestem posiadaczem już prawie 10 letniego osobnika, który jest niezwykle mądrą jaszczurką. Nawet samo wypróżnienie się sygnalizuje pukaniem głową w szybę, jako znak żebym go wyjął a on załatwi się w kuwecie. Zachowanie takie jak opisałem przejawia się również u innych osobników. Jest to jaszczurka bardzo przyjazna, mój osobnik w ogóle nie przejawił agresji wobec mnie czy domowników. Jedynym minusem u tego gatunku jest, że nawet gdy na chwile zostanie wyjęty z terrarium od razu szuka możliwości schowania się, może się zdarzyć ze po kilku dniach znajdziemy go za telewizorem lub pod łóżkiem. Gatunek polecam osobom której maiły styczność z agamami lub innymi jaszczurkami, pozwoli to uniknąć błędów, na które bądź co bądź jaszczurka ta jest wrażliwa. Napisał Sebastian „Snakeros” Sar.
|
||||||||||
 Zgłoś błąd lub sugestię dotyczącą artykułu
|
