|
|
|
|
|
| « Avicularia purpurea.. | Avicularia urticans.. » Opisy gatunków » Pajęczaki (Arachnida) » Pająki (Araneae) » Mygalomorphae (Orthognatha) » Ptasznikowate (Theraphosidae) » Avicularia spp. » |
|
Avicularia: Opis ogólny rodzaju
Ogólne informacje: Do rodzaju Avicularia zaliczamy wg. katalogu Platnick'a ok 55 sklasyfikowanych gatunków. Istnieją również gatunki odkryte, ale jeszcze nieopisane np. A. sp. boliwia, A. sp. amazonica, A. sp. equador i wiele innych. Są to nieduże nadrzewne i pięknie ubarwione pająki. Nazwa Avicularia pochodzi od łacińskiego słowa Avis - ptak i Cularia, co oznacza jedzący. Są prawdopodobnie pierwszymi odkrytymi przez człowieka ptasznikami. Początkowo sklasyfikowane były jako Aranea avicularia (dziś Avicularia avicularia) przez szwedzkiego uczonego Karla Linneusza (1707-1788) już w roku 1758. Inspiracja dla niego był rysunek, Sybilli Merian – podróżniczki, badacza owadów i kwiatów, który powstał w czasie jej podróży po Surinamie w roku 1699. Charakterystyczna cecha tego rodzaju są pokrywające ciało gęste i długie włoski, niektóre gatunki maja połyskującą tarczkę grzbietowa (karapaks),a na odwłoku tzw. "lusterko". Avicularia występują w Ameryce północnej (Meksyk), środkowej (Panama, Kostaryka, Portoryko, Kuba) i południowej (Brazylia, Ekwador, Wenezuela, Gujana, Gujana Francuska, Surinam, Peru, Urugwaj, Paragwaj, Chile, Kolumbia),a także na znajdujących się w ich sąsiedztwie wyspach (Gwatemala, Gwadelupa, Martynika). Pająki z rodzaju Avicularia zamieszkują tereny lasów deszczowych charakteryzujący się klimatem równikowym wilgotnym i podrównikowym wilgotnym. Średnia temperatura tych obszarów to 17 – 30°C,a średnie opady wahają się w granicach 500 - 3000mm, wyjątkiem jest Niz. Amazonki w Kolumbii - 7000–10 000 mm. Spotkać je można w koronach drzew, kielichach kwiatowych bromelii, w pobliżu domostw, a także wśród plantacji banana czy ananasa. Dzięki swej budowie (typowej dla ptaszników o nadrzewnym trybie życia) zwinnie poruszają się wśród drzew, co pozwala im min. podkradać pisklęta z ptasich gniazd. Jad i taktyki obrony: Avicularia nie posiadają silnego jadu, ich najczęstszą metoda obrony jest ucieczka. Powszechnie sądzi się, iż Avicularia nie wyczesują włosków parzących z odwłoku. Zdarza się to, lecz dość rzadko i raczej przypomina to samoczynne wypadanie włosków niż typowe wyczesywanie – lecz i takie można zaobserwowac. Robią to zazwyczaj większe osobniki (dorosłe samce czy samice). Typową cechą dla tych pająków jest także ciemny meszek po miejscu wyczesania. Pająki są łagodne i dość płochliwe, raczej nie spotyka się osobników agresywnych, a także do tej pory nie zanotowano przypadku ukąszenia. W przypadku ewentualnego ukąszenia, spożyć rozpuszczone w wodzie wapno (calcium) i udać się do lekarza w celu zaszczepienia przeciwko bakteriom tężca (Clostridium tetanus), które mogą znajdować się na zębach jadowych pająka. Rozmnażanie i dymorfizm płciowy: Młode pająki różnią się wyglądem od osobników dorosłych. Młode większości gatunków są różowe, z czarnymi końcówkami odnóży i z charakterystycznym wzorkiem na odwłoku, który zanika u osobników dorosłych większości gatunków (wyjątkiem jest A. miniatrix u której wzór pozostaje). Dorastają od 4,5 cm do 7 cm ciała, a z wraz z odnóżami od 9 cm do 15 cm. Samce dojrzewają w większości przypadków po 8-10 wylinkach, co zajmuje im od 1,5 do 2,5 lat. Posiadają wtedy niewielkie (jak na ptaszniki) haki oraz bulbusy. Samiec napełnia bulbusy po 1-2 tygodniach od linienia. Samice dojrzewają zazwyczaj już przy 9-10 wylince, lecz często jeszcze wtedy nie robią kokonów, a jeśli kokon powstanie jest w nim niewiele jajek. Starsze samice (np. A. urticans, A. versicolor) mogą zrobić kokon, w którym znajduje się nawet 250 jajek. Mniejsze gatunki mają mniej liczne mioty np. A. minatrix ok. 50 jajeczek. Kopulacja zazwyczaj przebiega bezproblemowo. Samica rzadko zjada samca, a czasami samiec może pozostać przy swojej partnerce do napełnienia bulbusów i kolejnej kopulacji. Zapłodnione samice mają wzmożony apetyt, który tracą tuż przed składaniem kokonu. Od zapłodnienia do składania kokonu mija ok. 30-50 dni. Samica opiekuje się kokonem do czasu wylęgu młodych, co trwa kolejne 30-50 dni. Młode po wyjściu z kokonu są całkowicie ukształtowane i zdolne do samodzielnego polowania na małe owady. Literatura: N. I. Platnick, The World Spider Catalog, Version 5.5; E. Bruins, Encyklopedia terrarystyki,1999; własne doświadczenia; Opracowanie: Samael, wh6fxe. |
 Zgłoś błąd lub sugestię dotyczącą artykułu
|
