|
|
|
|
|
| « Avicularia laeta.. | Avicularia minatrix.. » Opisy gatunków » Pajęczaki (Arachnida) » Pająki (Araneae) » Mygalomorphae (Orthognatha) » Ptasznikowate (Theraphosidae) » Avicularia spp. » | ||||||||||
Avicularia metallica (Ausserer, 1875)
  
Samica gatunku Avicularia metallica 
Samiec gatunku Avicularia metallica Na wolności występuje w Kolumbii, Brazylii i Surinamie. Jako gatunek został sklasyfikowany w 1875 roku przez Cambridge'a. Angielska nazwa tego gatunku to Whitetoe Tarantula. Dorasta do 8 cm ciała, z rozpostartymi odnóżami do 15 cm. Żyje, niestety, krótko - samice około 6 lat, samce po ostatniej wylince maksymalnie pół roku. Oczywiście zdarzają się wyjątki od reguły. Wymaga 25-28°C (nocą 22-24°C) i około 80% wilgotności. Pomieszczenie ptasznika powinno mieć bardzo dobrą wentylację. Avicularia metallica to pająk nadrzewny, dlatego terrarium dla niego powinno być wysokie. Optymalne wymiary to 20/20/40 cm (dł./szer./wys.). W wyposażeniu terrarium powinny obowiązkowo znajdować się konar lub gałęzie, których ptasznik użyje jako rusztowania do budowy kryjówki. Można także w terrarium tego pająka posadzić rośliny, np. Ficus lub Scindapsus. Na wolności osobniki w różnym wieku zamieszkują całkiem inne biotopy. Dorosłe przebywają w średnim piętrze lasu deszczowego, z dala od wody, gdzie budują pajęczynowe gniazda. Młodzież i podrostki zamieszkują bagniste brzegi rzek, gdzie z wody wyrastają liście i kolorowe kwiaty roślin z rodzaju Parnasia. Przyciągają one drobne owady, na które polują młode pajączki. Avicularia metallica spotykane są także na poddaszach starych, drewnianych domów. Nierzadko spotyka się je na plantacjach bananów i ananasów - stąd też często bywają "pasażerami na gapę" do europejskich sklepów. Masowo występują także w okresowo zatapianych lasach Amazonii. Woda z rzeki wylewa nierzadko na wysokość 3 metrów i wystają z niej jedynie czubki krzewów oraz drzewek, pająk jest więc zabezpieczony od strony lądu przed drapieżnikami. Woda nie jest przeszkodą - gatunek ten świetnie pływa. Czasami zamieszkuje szczeliny i dziuple drzew. Dorosłe i młode osobniki całkowicie różnią się od siebie ubarwieniem. Dojrzałe mają ciało czarne z metaliczno-niebieskim połyskiem. Odwłok jest porośnięty długimi czerwonawymi włoskami. Końcówki odnóży (stopy) są bladoróżowe, a same kończyny gęsto owłosione. Nie ma różnic w ubarwieniu samic i samców. Młode pajączki mają bardzo delikatną budowę ciała, po wylęgnięciu się są niemalże przezroczyste. Tarczka grzbietowa jest koloru czarnego, odnóża bladoróżowe z czarną stopą. Odwłok czerwony z podłużną czarną linią. Po obu stronach odwłoka znajdują się po trzy czarne kreseczki.  Posiłek Avicularia metallica dojrzewa po około 8-11 wylinkach (niecałe dwa lata). Samce nie mają na przedniej parze odnóży haczyków. Na nogogłaszczkach posiadają narządy kopulacyjne (tzw. bulbusy) i są mniejsze niż samice. Rozmnażanie nie jest skomplikowane. Do kopulacji dochodzi często już kilka minut po spotkaniu pary, za to sama kopulacja nierzadko trwa kilkanaście minut. Samica sporządza kokon przeważnie po 3 miesiącach od łączenia. Około 6-9 tygodni po utworzeniu kokonu samica wypuszcza z niego około 150 - 200 sztuk pajączków (ale zwykle jest ich mniej).  Avicularia metallica  Avicularia metallica  Avicularia metallica  Larwa  Kokon Jest to gatunek dość trudny w utrzymaniu. Młode często padają bez widocznej przyczyny - po niewielkim obniżeniu wilgotności, przy zbyt wysokiej lub zbyt niskiej temperaturze, z powodu pleśni. Pewnym ratunkiem na to może być trzymanie młodych w większych, przewiewnych pojemnikach. Dorosłe radziłabym trzymać osobno, chociaż zdarzały się przypadki przebywania w jednym terrarium samca i samicy. Oba pająki miały zbudowane gniazda w osobnych kątach pojemnika i nie wchodziły sobie w drogę. Jad Avicularia metallica jest słaby, pająk nie wyczesuje także włosków parzących z odwłoka. Niektóre osobniki podczas obrony unoszą odwłok i wystrzeliwują w stronę napastnika odchody. Jest to gatunek łagodny i spokojny, nie słyszałam, aby kogoś ukąsił. Jedynym problemem może być jego szybkość i skoczność, jednak w miarę wzrostu ptaszniki uspokajają się. Autor: Awikularia Literatura: F. Kovarik, Sklipkani, 1998; F. Kovarik, Chov sklipkanu, 2001; L. Klatil, Sklipkani karasavci s chlupatyma nohama, 1998; G. Stadler, Vogelspinnen, 2000; U. Dost, Zwierzęta w terrarium; 2000; N. I. Platnick, The World Spider Catalog, Version 5.5; P. Klaas, Vogelspinnen im Terrarium, 1993 M. Toran, Bezobratle potvurky, 2004 Rick C. West, www.birdspiders.com własne doświadczenia;
|
||||||||||
 Zgłoś błąd lub sugestię dotyczącą artykułu
|
