|
|
|
|
|
| « Androctonus bicolor.. | Babycurus gigas .. » Opisy gatunków » Pajęczaki (Arachnida) » Skorpiony (Scorpiones) » |
|
Androctonus spp. (Ehrenberg, 1828)
   Androctonus crassicauda (Olivier, 1807) Po licznych zmianach, skład rodzaju ustalony został przez W. Lourenco w 2005 roku i obecnie wygląda tak:
Skorpiony te zamieszkują suche pustynne lub suche stepowe obszary. Można znaleźć je na kamienistych równinach, w suchych górzystych regionach i pośród dryfujących piaszczystych wydm. Raczej unikają wilgotnych pobrzeżnych regionów (co prawda można spotkać np. A. australis na wyspie Malcie ale tylko w centrum wyspy lub A. crassicauda na wybrzeżu Zatoki Perskiej gdzie wilgotność dość często dochodzi do 85%). Skorpiony te nie kopią głębokich nor, najczęściej wykorzystują naturalne szczeliny lub kopią płytkie jamy pod kamieniami. Niestety bardzo często skorpiony z tego rodzaju można spotkać w pobliżu ludzkich siedlisk (w szczelinach ścian pomiędzy cegłami czy kamieniami oraz w ruinach domow czy zabudowaniach gospodarczych). Z racji rosnącej popularności tego rodzaju skorpionów dobrze jest zapoznać się z różnicami w ich budowie i ubarwieniu, a także miejscem pochodzenia.
Terrarium Pojemnik o wymiarach 30 x 20 x 20 cm jest wystarczający dla dorosłego osobnika jak również dla pary. Podłoże najczęściej zawiera piasek, jednak idealne będzie takie które nie przesypuje się luźno po nawilżeniu i wyschnięciu. Najlepiej jeśli jest to mieszanina różnych rozmiarów piasku z dużą przewagą bardzo drobnego. Po to by wykopane schronienie długo utrzymywało kształt. Jednym z dobrych rozwiązań jest użycie czerwonego piasku stosowanego w hodowli gadów i łatwego do znalezienia w sklepach zoologicznych. Dobrze jest wymieszać ten piasek z innymi ciemniejszymi z dwóch powodów: pierwszy to zapewnienie ciemnym gatunkom takim jak A. crassicauda czy A. bicolor możliwość zakamuflowania się, drugi to zmniejszenie twardości podłoża i ułatwienie budowy schronienia. Najczęściej skorpiony z rodzaju Androctonus nie kopią nor, ale chowają się pod kamieniami, kawałkami drewna lub szczelinach w skałach, murach, domach. W terrarium najlepiej jest umieścić płaski kamień o dość sporej powierzchni, a podłoże pod nim delikatnie spulchnić by ułatwić nieco skorpionowi pracę. Oczywiście jeśli będziemy próbować rozmnożyć Androctonusy grubosc podłoża powinna być duża gdyż samice w ciąży mają tendencje do zakopywania się w podłożu (szczególnie A. crassicauda). W terrarium należy zapewnić dobrą wentylację by kumulująca się na ściankach terrarium wilgotność nie zaszkodziła skorpionowi. Skorpiony z rodzaju Androctonus są niezmiernie wrażliwe na zbyt wysoką wilgotność. Ta zbyt duża może powodować licznego rodzaju grzybice a nawet upadek hodowli. W terrarium nie należy więc umieszczać naczynia z wodą. Skorpiony pobierają wilgoć z ciała ofiary wraz z pokarmem. Dodatkowo raz na dwa miesiące można bardzo delikatnie zrosić podłoże. Temperatura - Wilgotność Temperatura jest z jednym z ważniejszych czynników przy hodowli i rozmnażaniu pustynnego rodzaju jakim jest Androctonus. Przy za niskiej temperaturze młode skorpiony nigdy nie przejdą wylinki i nie przeżyją dłuższego okresu, samica w ciąży nigdy nie urodzi młodych i również nie przeżyje dłuższego czasu. Skorpiony te znoszą bardzo wysokie temperatury jednak nagrzewanie terrarium do 50°C nie jest najlepszym pomysłem. W ciągu dnia temperatura powinna mieścić się w zakresie pomiędzy 28-32°C. Z drugiej strony w ich środowisku naturalnym temperatura w nocy opada około 10 stopni, czyli pomiędzy 20-25°C. W fazie spoczynku zimowego powinno się zapewnić podobną temperaturę jak w ich naturalnym środowisku w zimowych miesiącach. A przez jeden lub dwa miesiące temperatura powinna być utrzymywana w granicach 15°C. Skorpiony w tym czasie nie powinny otrzymywać pokarmu i przechowywane powinny być w suchym miejscu więc piwnica odpada J. Odpowiednie warunki zapewnione w tym okresie zapewniają długo żywotność podopiecznych i możliwość rozwoju potomstwa. Za wysoka wilgotność może spowodować rozwój pasożytów oraz grzybicy i prowadzić w dłuższym czasie do zgonu zwierzęcia. Podłoże więc powinno być kompletnie suche. Raz w miesiącu można delikatnie zrosić boczną ścianę terrarium, tuż nad podłożem by pozwolić skorpionowi napić się. Jednak większą część wilgoci skorpion pobiera ze swoich ofiar. Z innej strony nie można zapomnieć że samica w ciąży potrzebuje troszeczkę więcej wilgoci. Pożywienie Skorpiony z rodzaju Androctonus nie należą do zwierząt zbyt wybrednych. Ich menu stanowią przeróżne ofiary: jaszczurki, młode myszy, przeróżne stawonogi. Oczywiście świerszcze, szarańcze czy karaluchy stanowią doskonałe źródło pokarmu. Młode skorpiony najlepiej karmić małymi świerszczami lub karaluchami maksymalnie dwa razy w tygodniu, dorastające lub dorosłe powinny być karmione rzadziej, dwa razy w miesiącu dorosłym świerszczem lub raz w miesiącu dorosłą szarańczą lub karaluchem. Jeśli pożywienie nie zostało zjedzone w ciągu dwóch dni od momentu wprowadzenia do terrarium, powinno zostać usunięte gdyż skorpion może przygotowywać się do wylinki. Należy też uważać z przekarmianiem podopiecznych gdyż rodzaj Androctonus znany jest z łakomstwa. Jeśli tergnity przestają się stykać ze sobą należy na jakiś czas zaprzestać karmienia. Nie zapominajmy że przekarmianie skraca życie naszego skorpiona. Rozmnażanie Rozmnażanie tego rodzaju nie należy do najtrudniejszych I najczęściej przebiega bez komplikacji. Oczywiście jednym z ważnych punktów jest obecność płaskiego średnich rozmiarów kamienia (z powodzeniem można stosować płytkę łupkową), potrzebnego do złożenia spermatofora.       w norze z młodymi W idealnych terraryjnych warunkach ciąża trwa 4-6 miesięcy. Ilość urodzonych skorpionów najczęściej jest w zakresie pomiędzy 40-90 sztuk u A. australis, 30-40 sztuk u A. bicolor, 60-80 u A. mauritanicus 30-40 u A. crassicauda Oczywiście wiele młodych może nie dożyć pierwszej wylinki i późniejszego okresu życia. Wzrost - długość życia Przy zachowaniu odpowiednich warunków i odpowiednio wysokich temperatur, młode skorpiony rosną i linieją bez problemów. Siedem do ośmiu wylinek potrzebnych jest by skorpion osiągnął pełną dojrzałość zajmuje to około dwa lata. Długość życia rodzaju Androćtonus zależy oczywiście od zapewnionych warunków w terrarium, obecności lub nie okresu zimowania i częstotliwości podawania pokarmu jednak najczęściej przyjmuje się 4 do 5 lat. Zachowanie Androctonus spp nie należą do grupy społecznych skorpionów. Jeśli terrarium jest duże i posiada odpowiednią ilość ukryć i odpowiednią ilość jedzenia można trzymać grupę młodych razem. Jednak przy zaobserwowaniu przypadków kanibalizmu należy co najszybciej odseparować członków grupy. Czasem jednak w dużym bardzo terrarium trzymając grupę Androctonus spp można dojść do tzw. "równowagi". Znaczy to iż silne osobniki wyeliminują słabe, ustanowią strefy terytorialne i będą żyły w spokoju co jakiś czas prowadząc drobne potyczki z sąsiadem. Oczywiście para dorosłych umieszczonych razem w celach rozrodczych może egzystować razem bez najmniejszych problemów. Powinno się usunąć samca z terrarium zanim samica urodzi młode, gdyż ta zestresowana jego obecnością może zjeść cały miot. W przeciwieństwie do złej reputacji rodzaj Androctonus nie jest najbardziej agresywnym, częściej skorpiony te przyjmują pozycję pasywną. Jednak nie zapominajmy, że agresja w dużej mierze zależy od temperatury: skorpion w 20°C będzie powolny i spokojny natomiast w 30°C bardzo szybki i agresywny. Skorpiony te często są bardzo szybkie i ich zachowania są nieprzewidywalne, z tego powodu szczególną uwagę należy zachować podczas karmienia, przenoszenia czy jakichkolwiek manipulacji w terrarium. Niebezpieczeństwo Produkcja toksyn czy jadu to domena praktycznie wszystkich głównych form życia z wyłączeniem ptaków. Skorpiony wszystkie bez wyjątku posiadają jad, ale nie posiadają go po to by zabijać ludzi. Niestety jednak na przestrzeni czasu skorpiony zapisały się negatywnie w historii ludzkości. Rodzaj Androctonus niestety zaliczany jest do grupy skorpionów posiadających dużą toksyczność jadu, corocznie zabijając pewną ilość ludzi. Biorąc pod uwagę toksyczność nie możemy zapomnieć iż ważne jest działanie enzymów składowych jadu, który jest niczym innym jak koktajlem różnych toksyn. Androctonus spp posiada neurotoksynę typu I i typu II działającą przeciwko wybranym kręgowcom. Według Schmidta (1993) jad rodzaju Androctonus to kombinacja 14 różnych toksyn. Dla przykładu A. australis posiada 5 toksyn działających przeciwko ssakom, 1 przeciwko insektom, pozostałe to toksyny bez wykrytego do tej pory znaczenia. Jednak w tym wypadku ciężko jest wytłumaczyć menu składające się głównie z bezkręgowców, jedyne tłumaczenie to że skorpiony te wykształciły ten typ jadu by bronić się przed potencjalnymi ssaczymi wrogami. Jad może powodować, oczywiście w zależności od miejsca ukłucia i wielkości ofiary i czasu dostarczenia jej do szpitala, nudności, wymioty, ból w okolicach ukłucia, paraliż. Powodem śmierci najczęściej są zaburzenia pracy serca, odma płuc i zaburzenia w oddychaniu. Symptomy najczęściej pojawiają się po 5 minutach do kilku godzin od ukłucia. Różne źródła medyczne podają różne wartości dawki śmiertelnej ich jadu. A.australis (Linnaeus, 1758) LD50 wynosi 0.32 do 0.75, A. amoreuxi (Ehrenberg, 1828) LD50 wynosi 0.75, A. crassicauda (Olivier, 1807) LD50 wynosi 0.08 do 0.50, A. bicolor (Pocock, 1902) LD50 wynosi 1,21. Tak więc skorpiony te zaliczają się do niebezpiecznych i podczas hodowli wymagają szczególnej uwagi. Hodowlę ich powinni prowadzić tylko dojrzali i doświadczeni hodowcy. Niestety z racji efektywnego wyglądu skorpiony te są obiektem pożądania dla wielu amatorów hodowli tych zwierząt. -------------------------------------------------------------------------------- Opracował Ryszard Wolschendorf na podstawie własnych doświadczeń oraz literatury. Wybrana Literatura: Goyffon, M., M. Vachon, et al. (1982). Epidemiological and clinical characteristics of the scorpion evenomation in Tunisia. Toxicon 20(1), pp. 337-344. Schmidbauer, H. (1982). Erfahrungen bei der nachsuch von Sahara-Dickschwanzskorpion. Herpetofauna, Juni, pp.16-21. Bonnet, M.S. (1997). Toxicology of Androctonus scorpion. Br. Homoeopathic Journal, 86, pp. 142-151. Gaban, H. (1996). Androctonus australis (Linnaeus, 1758). Eine monographie. Skorpion News, LeviI H.W., 1987. " Comments on Arachnid Nomenclature". Amer. Arachnol., 35: 6-7. Levy G. & Amitai P., 1980. " Fauna Palaestina. Arachnida I: Scorpiones". Isra'l Acad. Sc. Hum., 132pp Louis J., 1980. " Contributions â l'étude des scorpions du Grand Maghreb Arabe. III. Etude des constituants du venin d' Androctonus mauretanicus (Pocock, 1902) du Maroc". Arch. Inst. Pasteur Tunis, 57 (3): 231-241. Remsch, D. (1997). On: Androctonus australis (Linnaeus, 1758) Fattailed scorpion. Forum American Tarantula Society 6(2), pp. 52-53. Rein, J. O. 2005. The Scorpion Files. Norwegian University of Science and Technology, online at http://www.ub.ntnu.no/scorpion-files/ Schiejok eid: Buthus-Fachverlag. 38 pp. Abroug, F. et al. (1991). Cardiac dysfunctioning and pulmonary edema following scorpion envenomation. Chest, 100(4), pp. 1057-1059. Ythier E. 2005 The Scorpion Fauna., online at http://www.scorpionfauna.com/ |
Stan prawny §
Nie wymaga rejestracji
Informacje o artykule
Data utworzenia: 07.05.2006
Data modyfikacji: 17.02.2012
Narzędzia użytkownika
REKLAMA 
|
