|
Ślimaki z rodzaju Achatina sp.
 A. reticulata A. fulica Achatina fulica rodatzi
Systematyka
Domena: eukarionty
Królestwo: zwierzęta
Typ: mięczaki
Podtyp: muszlowce
Gromada: ślimaki
Podgromada: płucodyszne
Rząd: Systellommatophora
Nadrodzina: Achatinoidea
Rodzina: Achatinidae
Rodzaj: Achatina
| Gatunek, podgatunek |
Odkrywca, rok odkrycia |
Występowanie |
| A. achatina |
Linnaeus, 1758 |
Zachodnia Afryka od Liberii do Nigerii |
| A. albopicta |
E. A. Smith,1878 |
Wzdłuż wybrzeża Kenii i Tanzanii |
| A. allisa |
Reeve, 1849 |
|
| A. balteata |
Reeve, 1849 |
Od Kamerunu do środkowej Angoli |
| A. craveni |
E. A. Smith, 1881 |
Kongo, Tanzania |
| A. dammarensis |
Pfeiffer |
Botswana |
| A. fulgurata |
Pfeiffer, 1853 |
Senegal |
| A. fulica |
Bowdich, 1822 |
Pierwotnie wschodnia Afryka, obecnie bardzo rozprzestrzeniony |
A. f. castanea |
|
j. w |
A. f. coloba |
|
j. w |
A. f. hamillei |
|
j. w |
A. f. rodatzi |
Dunker, 1852 |
j. w |
A. f. sinistrosa |
Grateloup, 1840 |
j. w |
A. f. umbilicata |
Nevill, 1879 |
j. w |
| A. glutinosa |
Pfeiffer, 1854 |
Mozambik |
| A. immaculata |
Lamarck, 1821 |
Płd. - wsch. Afryka |
| A. iostoma |
Pfeiffer,1852 |
Kamerun |
| A. iredalei |
Preston, 1910 |
Kenia (na północ od Mombasy), Tanzania, Zanzibar (Populacja w hodowlach pochodzi z Zanzibaru) |
| A. monochromatica |
Pilsbry |
? |
| A. mulanjensis |
Crowley & Pain |
Malawi (dawniej Niasa) |
| A. nyikaensis |
Pilsbry, 1909 |
Malawi (dawniej Niasa) |
| A. panthera |
Férussac, 1832 |
Zimbabwe, Mauritius |
| A. passargei |
von Martens |
Botswana |
| A. reticulata |
Pfeiffer, 1845 |
Zanzibar |
| A. schweinfurthi |
von Martens, 1873 |
Wschodnia Afryka |
| A. schinziana |
Bousson |
Botswana |
| A. semisculpta |
Pfeiffer, 1845 |
Wschodnia Afryka |
| A. smithii |
|
|
| A. stuhlmanni |
von Martens, 1892 |
Uganda |
| A. sylvatica |
Putzeys, 1898 |
Kongo |
| A. tavaresiana |
Morelet, 1866 |
Angola |
| A. tincta |
Reeve, 1842 |
Congo, Angola |
| A. tracheia |
Connolly, 1929 |
Południowe wybrzeże Afryki |
| A. varicosa |
Pfeiffer, 1845 |
Południowa Afryka |
| A. variegata |
Roissy |
|
| A. vignoniana |
Morelet, 1874 |
|
| A. weynsi |
Dautzenberg, 1891 |
Kongo |
| A. zanzibarica |
Bourguignat |
Tanzania |
| A. zebra |
Bruguiere, 1792 |
Południowa Afryka |
Informacje ogólne
Do rodzaju Achatina należą ślimaki, których systematyka nie jest jasna już od poziomu rzędu (Systellommatophora), w którym do tej pory nie jest poznany stopień pokrewieństwa między poszczególnymi rodzinami, rozróżnienie gatunków jest tym bardziej trudne. Wszystkie Achatiny pierwotnie zasiedlały obszar Afryki, oraz wysp wokół tego kontynentu, dziś są rozprzestrzenione wszędzie tam gdzie klimat im na to pozwala, w większości z tych miejsc nie znajdują naturalnych wrogów, i szybko stają się szkodnikami i niepożądanymi elementami środowiska. Dodatkowo ich rozprzestrzenianiu sprzyja wyjątkowa płodność, szczególnie u A. fulica, które potrafią znieść do 1000 jaj rocznie.
Długość życia
Przeciętnie od 3 do 5 lat, lecz zdarzały się osobniki, które przezywały 9 lat.
Wygląd
Pod względem wyglądu mało wyróżniają się między innymi ślimakami z muszlą, z pośród krajowych mięczaków najbardziej przypominają kształtem skorupy i zarysem ciała Błotniarkę stawową. Młode mają owalną skorupę, która w trakcie wzrostu staje się coraz bardziej wrzecionowata, u części gatunków owalny kształt pozostaje, zdarzają się także nietypowe formy zwane "ovo", które mimo tego, że większość osobników danego gatunku ma wrzecionowatą muszlę zachowują bardziej okrągłą formę. Skorupa dorosłego osobnika posiada od 6 do 9 zwojów, w rzadkich wypadkach jest ich 10. U wszystkich gatunków zaraz po wykluciu następuje gwałtowny wzrost, który w chwili uzyskania przez dojrzałości płciowej staje się coraz wolniejszy, jednak ślimaki rosną przez całe życie.
Aktywność
Zależna od temperatury otoczenia, nasłonecznienia i wilgotności podłoża. Gdy jest gorąco ślimaki są aktywne tylko nocą lub w czasie opadów, w chłodniejszych porach roku mogą być aktywne całą dobę. W okresie suszy, lub braku pożywienia zapadają w sen po zakopaniu się i zamknięciu wejścia do muszli wapienną płytką.
Biotop
Wilgotne tereny, szczególnie okolice zbiorników wodnych. Zamieszkują każdy biotop gdzie jest wystarczająco ciepło, wilgotno oraz mają stały dostęp do pokarmu. Warunki, w których pierwotnie zamieszkiwały w środkowej Afryce pozwoliły im na osiągnięcie tak dużych rozmiarów.
Temperatura
Optimum jest temperatura ok. 25°C jednak znoszą jej krótkotrwałe wahania (znosiły wysyłkę przy temperaturach bliskich 0°C. W wypadku przekroczenia wartości krytycznych przestają być aktywne i zapadają w sen. Terrarium nie powinno stać na bezpośrednim słońcu, najlepszym miejscem dla niego jest zacieniona, wewnętrzna część pomieszczenia z dala od okien.
Wilgotność
Powietrze ok. 80%, podłoże powinno być stale wilgotne, ale nie zalane gdyż mogło by to powodować szybkie pleśnienie pokarmu, oraz zalanie zarodków w jajach zakopanych w gruncie.
Oświetlenie
Wystarczające jest światło dzienne, nie ma potrzeby stosowania lamp ani świetlówek. Jednak jeśli ze względów estetycznych zdecydujemy się na oświetlenie powinna być to świetlówka niewielkiej mocy oddzielona od reszty terrarium tak, aby ślimaki nie mogły dostać się na jej powierzchnię i się poparzyć.
Wielkość terrarium
Zależna od wielkości i ilości zwierząt je zamieszkujących. Stadko małych osobników może czuć się dobrze już w pudełku po sałatce. Dla dorosłych osobników staram się, żeby przypadało ok 10 litrów na każdego osobnika o długości muszli powyżej 10 cm.
Wystrój terrarium
Ze względu na wysoką wilgotność powietrza i podłoża oraz na duże ilości śluzu, nie są polecane terraria z OSB, najlepszym rozwiązaniem są faunaboxy, oraz terraria wykonane ze szkła, w mojej hodowli zastosowania znajdują także plastikowe pojemniki na żywność, a nawet wiadra z pokrywą z odpowiednio nawierconą wentylacją.
Najważniejszym elementem wystroju jest gruba warstwa podłoża, która może sięgać połowy wysokości terrarium, jej minimalna grubość powinna być przynajmniej równa długości muszli największego ze ślimaków. Podłoże służy im do zakopywania się w okresie niesprzyjających warunków oraz do składania jaj, cały czas musi być wilgotne, lecz nie można dopuścić do tego żeby było przesączone wodą, gdyż wtedy zarodki w składanych jajach mogą ulec utopieniu.
W celach dekoracyjnych, oraz aby zwiększyć powierzchnie życiową zwierząt możemy umieścić w terrarium kamienie oraz fragmenty niepleśniejących korzeni mangrowca dostępnych w sklepach zoologicznych. Stosując je musimy pamiętać o tym, że mogą być potencjalnie niebezpieczne, jeżeli ślimak spadnie na nie. Nie ma sensu układanie dekoracji w skomplikowane ekspozycje, gdyż po kilku dniach cała zostanie ona pokryta śluzem, oraz rozrzucona w nieładzie poprzez ciągle kopiące zwierzęta. Poza tym nie stosuje roślin, które były by stale tratowane oraz zjadane przez achatiny. Pokrywa terrarium powinna być przymocowana ze względu na dużą siłę, jaką ślimaki dysponują - są w stanie odsunąć szybę przykrywającą akwarium.
Żywienie
Dieta tych ślimaków składa się wyłącznie z roślin, których zjadają ponad 500 gatunków, więc możemy je karmić praktycznie wszystkimi gatunkami warzyw i owoców, jakie są dostępne w sklepach, więc dieta zależy praktycznie od naszej fantazji, ważne jest, aby zwierzęta miały stały dostęp do świeżego pokarmu. Ja dotychczas używałem:
- Warzywa: ogórki, marchew, ziemniaki, kabaczki, cukinie, fasola, pomidory,
- Owoce: jabłka, gruszki, śliwki, winogrona, truskawki, banany
- Liście: winogron, mleczu, jeżyn, malin, lucerny, natka pietruszki, selera
Konieczne jest podawanie wapnia, najlepszymi i łatwo dostępnymi formami są skorupy kurzych jaj, sepia (szkielety mątw), kostki wapienne sprzedawane w sklepach zoologicznych oraz kreda szkolna, którymi po roztarciu posypujemy podawany pokarm lub podłoże w terrarium.
Nie podajemy roślin zawierających szczawiany, a w szczególności sałaty. Poprzez łatwe wiązanie wapnia zaburzają funkcjonowanie organizmu, co może powodować wolny wzrost lub wytwarzanie słabej i łatwo pękającej skorupy. Unikamy też karm dla psów i kotów, które są zalecane w niektórych starszych opisach. Mogą one powodować nienaturalnie duże przyrosty ze względu na duży udział białka zwierzęcego, przy jednoczesnym wyniszczeniu układu pokarmowego i zaburzeniu gospodarki makro i mikro elementów.
Pokarm powinien być podawany na niewielkich spodeczkach, lub miskach, które z powodzeniem można zastąpić pokrywkami od słoików. Takie wystawianie jedzenia ułatwia sprzątanie oraz zapobiega jego zabrudzeniu.
Choroby
Leczenie i diagnozowanie chorób u ślimaków jest niemalże niemożliwe, jednakże możemy próbować. Gdy znajdziemy osobnika wykazującego jakieś zmiany na płaszczu, skorupie, lub schowanego głęboko we wnętrzu skorupy jest do jednoznacznym objawem jakieś dolegliwości. W wypadku wszystkich chorób przydatnym elementem leczenia jest przeniesienie chorych zwierząt do izolatki w postaci sterylnego terrarium lub faunaboxu.
- Choroby pasożytnicze - na wolności bardzo często atakują one ślimaki, są one żywicielami różnych stadiów rozwojowych pasożytów. Możemy się ich obawiać tylko gdy mamy okazy pochodzące z odłowu lub prowadząc hodowle na podłożu zawierającym jaja lub przetrwalniki. Zwierząt z odłowu nie ma w polskich hodowlach, więc przy odpowiednim poziomie higieny lub wysterylizowaniu podłoża niebezpieczeństwo zarażenia się przez nasze ślimaki pasożytami jest niemalże równe zeru.
- Zatrucia - możemy ich uniknąć poprzez podawanie wyłącznie nie pryskanych oraz nie nawożonych roślin. Jeśli już się zdarzy zatrucie jedyne co możemy zrobić to usunięcie z terrarium pokarmu będącego przyczyną zatrucia i podanie nowego nie skażonego niczym. Zatrucie może nastąpić także poprzez wniknięcie chemikaliów z zewnątrz poprzez przenikalną w dużym stopniu skórę ślimaka, profilaktyką przed tym jest każdorazowe mycie rąk samą wodą przed wzięciem zwierzęcia do rąk.
- Uszkodzenia mechaniczne - Następują one najczęściej przy upadku lub upuszczeniu zwierzęcia z dużej wysokości na twardą powierzchnię. Najczęściej nie są one groźne i zwierze jest w stanie samo odbudować utracony fragment muszli, gdy uszkodzenie jest zbyt wielkie może wystąpić potrzeba łatania skorupy za pomocą tworzyw sztucznych, jednak jest to tylko ostateczność.
Głównym antidotum na większość z tych chorób jest uważne analizowanie tego co podajemy naszym ślimakom, oraz ostrożne obchodzenie się z nimi. Zły stan ślimaka widać najczęściej wtedy gdy jest on już w stanie agonalnym i nie ma już możliwości pomocy.
Dymorfizm płciowy
Brak, wszystkie achatiny są hermafrodytami(obojnakami)
Rozmnażanie
Stosunkowo łatwe, większość gatunków jest jajorodna. Dojrzewają w wieku od 6 miesięcy do ok. 2 lat, w zależności od diety i warunków hodowli. Ich wielkość waha się wtedy od 5 do 12 cm. Dojrzałość płciową można poznać po tym, że u ślimaka po prawej stronie płaszcza, zaraz za głową pojawia się często białe wybrzuszenie, jest to organ kopulacyjny - tak zwana miłosna strzałka. W trakcie trwającej od kilku do kilkudziesięciu godzin kopulacji następuje zapłodnienie krzyżowe, dzięki któremu może nastąpić kilka następnych lęgów, często następujących w kilkumiesięcznych przerwach. Około miesiąc później w wykopanych przez zwierze komorach lęgowych, lub na powierzchni ziemi są składane owalne jaja (zależnie od gatunku od ok. 4 mm do 2 cm średnicy, z których po około dwóch tygodniach wykluwają się młode ślimaki. Gdy znajdziemy złożone jaja możemy je pozostawić w terrarium razem z dorosłymi ślimakami, lub przenieść do innego pojemnika o podobnych warunkach. W obu wypadkach prawie ze 100% jaj wykluwają się młode, jednak zaletą przeniesienia jest to, że nie trzeba wyłapywać młodych z dużej powierzchni terrarium i to, że jajka nie zostaną zjedzone przez dorosłe osobniki. Czas inkubacji jest zależny od temperatury i może się przykładowo wahać od pięciu dni przy temperaturze 29°C do prawie trzech tygodni w 20°C. Większość z pośród achatin ulega łatwemu krzyżowaniu między sobą w dużej mierze dając w pierwszym pokoleniu płodne potomstwo. Jeśli chcemy mieć kontrolę nad składaniem jaj, możemy próbować to zrobić poprzez czasowe okresy przesuszenia terrarium, po których następowałyby okresy, w których podnosimy wilgotność, co stymuluje achatiny do rozrodu. Może być to jednak niebezpieczne - w tym roku gdy zbyt długo przesuszyłem terrarium A. iredalei większość rodzących młodych była martwa. Jedyną pewną metodą na uniknięcie nadmiernego rozmnażania jest oddzielenie od siebie osobników zdolnych do rozrodu, lub gdy już dojdzie do złożenia jaj zniszczenie ich. W żadnym wypadku nie należy wypuszczać młodych ślimaków na wolność, gdyż w naszych warunkach klimatycznych nie przetrwają one zimy, a pozatym wprowadzanie obcych gatunków fauny i flory do naszych ekosystemów jest szkodliwe i prawnie zabronione.
Zimowanie
Nie zimujemy, jednak w niesprzyjających warunkach achatiny mogą zapadać w sen letni estywację.
Uwagi
Aby utrzymać czystość należy sprzątać resztki pokarmu, oraz odchody zwierząt, co 1 - 2 dni zapobiega to rozwojowi pleśni, jednocześnie przy okazji można przekopać podłoże w celu sprawdzenia czy nie ma w nim nowych jaj.
W Hodowlach większość osobników to mieszańce, lub osobniki źle oznaczone, w celu prawidłowego oznaczenia gatunku, lub podgatunku należy szukać odpowiedników swoich ślimaków w zbiorach muzealnych, których zdjęcia można znaleźć w Internecie. Młodych najczęściej nie da się rozróżnić, szanse na określenie przynależności rosną wraz z wiekiem i charakterystycznym wybarwieniem się przyrastającej muszli.
W ogrodach zoologicznych często są utrzymywane duże hodowle achatin jako zwierząt karmowych, podobną rolę spełniają w Afryce, gdzie są jedzone przez tubylców.
W trakcie II Wojny Światowej były rozprzestrzeniane w tropikach jako szybko odnawiające się źródło pokarmu dla żołnierzy.
Przed wzięciem ślimaka na ręce należy je umyć, aby stopa ślimaka nie miała kontaktu z solą kuchenną, ani detergentami, których resztki często przenosimy na skórze dłoni.
Poszczególne gatunki
- Achatina achatina (Linnaeus, 1758)
Synonimy
 Nazwa angielska: Giant African Snail, Agate Snail, Ghana Tiger Snail
 Nazwa polska: Ślimak olbrzymi
Cechy szczególne
Płaszcz barwy szarej. Skorupa złoto - żółta z czarnymi, lub brązowymi pasami.
Wielkość
Skorupa dorasta do 200 mm, a waga nie przekracza 400 - 500 gram, rekordowy osobnik mierzył 393 mm przy skorupie mierzącej 273 mm i wadze 900 gram.
Występowanie
Pierwotny zasięg: zachodnia Afryka w pasie 100 - 180 km od wybrzeża. Obejmuje kraje: Sierra Leone, Liberia, Wybrzeże Kości Słoniowej, Benin, Ghana oraz Nigeria.
Dotychczas nierozprzestrzeniony poza Afryką, jednak ten gatunek jest często spotykany przez służby celne w transportach żywności, oraz w bagażach turystów na amerykańskich lotniskach, szczególnie w Baltimore, Dallas, i San Francisco. Naturalnie jak każda Achatina rozprzestrzenia się bardzo powoli, jednak człowiek przenosi go często na duże odległości.
Rozmnażanie
Składa żółte owalne jaja, o przybliżonych wymiarach 8 - 9 mm x 6,5 - 7mm.
Uwagi
Jest to największy lądowy ślimak świata, w Polsce jest mało popularny w hodowlach, lecz większość hodowców uważa, że to jest w posiadaniu Achatina achatina, mając faktycznie Achatina fulica, lub inne ślimaki z rodzaju Achatina.
- Achatina fulica (Bowdlich, 1822)
Achatina fulica rodatzi Synonimy
Nazwa angielska: Giant East African Snail
 Nazwa francuska: Escargot Géant
Klasyfikacja
- Achatina fulica Bowdlich, 1822
- Achatina fulica rodatzi Dunker, 1852
- Achatina fulica sinistrosa Grateloup, 1840
- Achatina fulica umbilicata Nevill, 1879
Cechy szczególne
Płaszcz barwy jasno brązowej, z ciemnym, otoczonym rozjaśnieniami paskiem po środku od skorupy aż do głowy. Skorupa brązowa, u młodych osobników z jasnymi paskami, które wraz z wiekiem zanikają, co prowadzi do całkowitego ciemnienia nowych przyrostów.
Wielkość
Skorupa dorasta od 72 do 171 mm długości i długości, i od 37,5 do 81mm szerokości.
Aby ukazać tempo wzrostu podam przykładowe wyniki pomiarów 3 osobników w zestawieniu z pomiarami przyrostów innych gatunków w tym samym czasie:
| Gatunek/Osobnik |
Data zakupu |
Pomiar 1 |
Pomiar 2 |
Pomiar 3 |
Pomiar 4 |
Pomiar 5 |
| A. fulica |
|
14.12.2005 |
22.12.2005 |
10.01.2006
|
22.01.2006 |
06.02.2006 |
| 1 |
IV.2004 |
11,8 cm |
11,8 cm |
11,8 cm |
11,8 cm |
11,8 cm |
| 2 |
I.2005 |
9,6 cm |
9,6 cm |
9,7 cm |
9,8 cm |
9,8 cm |
| 3 |
VIII. 2005 hodowla własna |
3,8 cm |
4,0 cm |
4,7 cm |
5,2 cm |
5,6 cm |
| A. glutinosa |
|
|
|
|
|
|
| 1 |
IX. 2004 |
8,0 cm |
8,0 cm |
- |
- |
- |
| 2 |
IX. 2004 |
7,3 cm |
7,3 cm |
7,3 cm |
7,3 cm |
7,3 cm |
| A. iredalei |
|
|
|
|
|
|
| 1 |
IV. 2005 |
6,1 cm |
6,1 cm |
6,1 cm |
6,1 cm |
6,3 cm |
| 2 |
IX. 2004 |
6,7 cm |
6,7 cm |
6,7 cm |
6,7 cm |
6,7 cm |
| A. reticulata |
|
|
|
|
|
|
| 1 |
IX. 2004 |
10.8 cm |
10.8 cm |
10.8 cm |
10.8 cm |
10.8 cm |
| 2 |
IX. 2004 |
10,2 cm |
10,2 cm |
10,2 cm |
10,2 cm |
10,2 cm |
Występowanie
Pierwotny zasięg: Uważa się że pierwotnie obejmował wybrzeża wschodniej Afryki (Kenię i Tanzanię)
Introdukowany: (daty introdukcji, nawet gdy podane są przybliżone)
Wschodnia Afryka i na wyspy Oceanu Indyjskiego: płd. Etiopia, płd. Somalia, Mozambik (czas nieznany); Madagaskar (przed 1800); Mauritius (1800); Seszele (1840).
Północna Afryka: Maroko (1987)
Zachodnia Afryka: Wybrzeże kości słoniowej (1988); płd. - zach. Ghana (1994); wyspy Annobon i Sao Thome (1994).
Południowa Azja: Bengal, Indie (1847), Assam i Orissa; Sri Lanka (1900); Bangladesz (przed 1962).
Południowo wschodnia i wschodnia Azja: Malaje (1911); Tajwan (1932); Wietnam (1935); Sumatra i Jawa (1925); Bali, Sulawesi, Moluki, Flores, Timor oraz Irian Jaya (1964) Chiang Mai, Tajlandia (1964); Japonia (1935); Hong Kong (1937); prowincje Kwangtung, Funkien oraz, Hainan w centralnych Chinach (do 1959)
Australia i Oceania: Bugainville (1970); Nowa Gwinea (1945); Nowa Irlandia i Nowa Brytania (1949); port Moresy na Papui - Nowej Gwinei (wczesne lata 60 XX wieku); Nowa Kaledonia (1972); Queensland w Australii (1977 - wytępiony)
Polinezja i inne wyspy Pacyfiku: Hawaje (O'ahu (1936); Hawai'i (1958); Maui (1960); Molokai (1960)); Mariany (1936 - 1938); Bonin (1937); Karoliny (1938); Guam (1943); Wake; (przed 1962); Wyspy Towarzystwa włącznie z Tahiti (1967); Vanuatu (1972); Wyspy Cooka (1972); Amerykańskie Samoa (1978); Zachodnie Samoa (1990); Mikronezja (1998)
Północna Ameryka: USA: okolice Mesy, Arizona (1959 - wytępiony w tym samym roku); Floryda (1966 - wytępiony 1973); Rutynowo znajdowany w transportach owoców i roślin w portach lotniczych i morskich, szczególnie w Honolulu i Kalifornii.
Karaiby: Gwadelupa (1984); Martynika (1988); Saint Lucia (2000); Barbados (2000)
Południowa Ameryka: Brazylia (1996)
Podgatunki
Jak podaje Bequaert (1950) jest 5 podgatunków, w innych źródłach ich liczba waha się od 3 do 6, poniżej zamieszczam listę wszystkich nazw podgatunków z jakimi się spotkałem.
- Achatina fulica castanea - obrzeże skorupy ciemnobrązowe dalsze partie płowe i jasno brązowe.
- Achatina fulica coloba - brązowa skorupa pokryta żołto - czerwonymi pasami.
- Achatina fulica hamillei
- Achatina fulica rodatzi - oliwkowo żółta skorupa pokryta ciemnożółtymi pasami, jasne ciało.
- Achatina fulica sinistrosa
- Achatina fulica umbilicata - jasnooliwkowo - złota skorupa, pokryta kasztanowymi pasami.
Rozmnażanie
Bardzo łatwe, składają jaja o średnicy ok. 4 - 5 mm. Rozród ma miejsce kilka razy w roku, w jednym złożeniu ich liczba waha się od 10 do ponad 200 w zależności od wielkości i kondycji osobnika , rocznie potrafią złożyć ponad 1000 jaj. Największe złożenie jakie znam liczyło 229 jaj, a przeciętne złożenie w mojej hodowli wynosi około 150 jaj. O płodności tego gatunku świadczyć może fakt, że gdy oczyszczano Miami z przedstawicieli A. fulica znaleziono ponad 18000 tych ślimaków, źródłem tej plagi były 3 osobniki przywiezione przez małego chłopca jako zwierzęta domowe 7 lat wcześniej, ich zupełne wytępienie trwało 10 następnych lat i pochłonęło ponad milion dolarów.
Uwagi:
W kilku stanach USA hodowla Achatina fulica jest zakazana ze względu na ekspansywność tego gatunku.
Sprowadzenie ich na Hawaje było pośrednią przyczyną wytępienia prawie 40 gatunków rdzennych na tych terenach ślimaków z rodzaju Achatinella.
Używany w badaniach podstawowych nad układem nerwowym m.in. dzięki posiadaniu 37 gigantycznych neuronów.
W polskich hodowlach jest to najczęściej występująca achatina w prawie wszystkich przypadkach identyfikowana błędnie jako Achatina achatina.
- Achatina reticulata (Pfeifer, 1845)
Cechy szczególne
Boki płaszcza barwy ciemnokremowej, głowa, oraz pas od niej do skorupy ciemne, niemalże czarne, wzdłuż paska płaszcz ma kolor rdzawo - brązowy. Skorupa kremowa, z brązowymi cętkami i pasami, które u młodych osobników są bardzo regularne, u starszych stają się nieregularne a ich powierzchnie są coraz bardziej poszarpane.
Wielkość
Skorupa dorasta do 160 mm długości i 65 mm szerokości.
Przykładowe wymiary skorup 2 osobników:
- 15 miesięczny - 108 mm
- 15 miesięczny 102 mm
Występowanie
Pierwotny zasięg: Zanzibar
Rozmnażanie
Gatunek jajorodny, mniej płodny od Achatina fulica.
Uwagi
Często sprzedawane jako Achatina Achatina
Starsze osobniki mają często problemy z budową skorupy, przez co ich przyrosty są słabe i poszarpane, najczęściej jest to spowodowane błędami żywieniowymi.
- Achatina iredalei (Preston, 1910)
Cechy szczególne
Płaszcz barwy jasno żółtej, kremowej, przypominającej kolor banana, po środku płaszcza biegnie delikatnie ciemniejszy pas od skorupy aż do głowy. Skorupa w całości kremowa z nielicznymi słabo zaznaczonymi żółtawymi pasami.
Wielkość
Skorupa dorasta do 70 - 90 mm, jest najmniejszą z dostępnych w Polsce achatin. Przykładowe wymiary skorup 2 osobników:
- 15 miesięczny - 67 mm
- 7 miesięczny - 61 mm
Występowanie
Pierwotny zasięg: Kenia (na północ od Mombasy),Tanzania, Zanzibar (Populacja w hodowlach pochodzi z Zanzibaru).
Rozmnażanie
Jest to jedyny żyworodny gatunek w hodowli, młode rodzą się w wykopanej przez matkę komorze lęgowej, w której zostają od kilku godzin do kilku dni po urodzeniu. . Tak jak u innych achatin do rozrodu dochodzi kilka razy do roku, jednak młodych jest zdecydowanie mniej - ich liczba waha się od 1 do 30 sztuk, najczęściej jest to kilkanaście sztuk.
Uwagi
W hodowlach spotykamy formę albinotyczną, forma nominatywna posiada szereg białych i żółtych pasów na muszli, jest to jedyny gatunek który praktycznie zawsze jest dobrze oznaczany przez hodowców.
- Achatina glutinosa (Pfeifer, 1854)
Cechy szczególne
Płaszcz barwy ciemno brązowej, niemalże czarnej, jedynymi rozjaśnieniami są brunatne plamy po środku rozdzielone czarnym pasem ciągnącym się od skorupy aż do głowy. Skorupa kasztanowa, jednolicie ubarwiona, wraz z wiekiem jej końcówka jaśnieje.
Wielkość
Nie ma danych na temat maksymalnej wielkości, jednak 2 hodowane przeze mnie 15 miesięczne osobniki posiadają muszle długości 73 i 80 mm, po proporcjach skorupy można się domyślać, że osiągają ok. 130 - 150 mm.
Występowanie
Pierwotny zasięg: Mozambik
Rozmnażanie
Gatunek jajorodny, mniej płodny od Achatina fulica.
Uwagi
Często sprzedawane jako Achatina fulica.
Opracowanie
Opracował Mateusz Rawski na podstawie własnych doświadczeń oraz informacji literatury:
Lucie Mann. How to Care for Your Giant African Land Snail, Kingdom Books Londyn 2002
Beata M. Pokryszko, Katarzyna Bulman. Mięczaki z muszlą i bez muszli. Wydawnictwo Dolnośląskie, Wrocław 1994
D. G. Robinson. Achatina achatina, 22 listopada 2002
D. G. Robinson. Achatina fulica, 28 listopada 2002
Praca wspólna: Joel Floyd, Carolyn Cohen, Connie Rieherd, Dawid Robinson, Amy Roda, James Smith, Tim Stevens, Jeffrey Stibick, Fred Zimmerman. New Pest Response Guidelines. Giant African Snails: Snail Pets In the Family Achatinidae, 21 marca 2005
Artykuły te pochodzą ze strony internetowej departamentu rolnictwa USA www.aphis.usda.gov
|
Stan prawny §
Nie wymaga rejestracji
Informacje o artykule
Data utworzenia: 13.05.2006
Data modyfikacji: 16.01.2012
Narzędzia użytkownika
REKLAMA
|
