|
|
|
|
|
| « Acanthoscurria ferina.. | Acanthoscurria geniculata.. » Opisy gatunków » Pajęczaki (Arachnida) » Pająki (Araneae) » Mygalomorphae (Orthognatha) » Ptasznikowate (Theraphosidae) » Acanthoscurria spp. » | ||||||||
|
Acanthoscurria fracta (Chamberlin, 1917)
Gatunek sklasyfikowany w 1917 roku przez Chamberlin’a. Na wolności występuje w Brazylii. Angielskie nazwy tego ptasznika to Mouse-grey Bird-eater i Para Mongo Zebra. Bardzo ładnie ubarwiony pająk. Podstawowym ubarwieniem samicy jest głęboka czerń. Nasada kłów jadowych czarna, z żółtawą kreską. Odwłok czarny, z rzadkimi żółtymi włoskami. Odnóża czarne, z bardzo wyraźnymi żółtymi kreskami na drugim i trzecim członie odnóży. Kądziołki przędne czarne. Dojrzały samiec znacznie różni się ubarwieniem od samicy. Jego podstawowym kolorem jest jasny fiolet (ubarwienie podobne do samca Vitalius wacketi). Tarczka grzbietowa fioletowa, z czarnym gwiaździstym wzorem. Odwłok ciemniejszy. Odnóża brązowe, z różowymi kreskami na drugim i trzecim członie. Niektóre samce są ciemniejsze i jest to tzw. dark form (tarczka grzbietowa czarna z fioletową obwódką, kończyny czarne, odwłok czarny, porośnięty rzadkimi, różowymi włoskami). Młode są różowe, z ciemną plamką na odwłoku, która zanika w miarę wzrostu pająka. Wymaga terrarium o wymiarach 30/30/30 cm. Dobrym podłożem jest substrat kokosowy lub torf. Jako kryjówka doskonale nadaje się kora lub kawałek korzenia. Dojrzały samiec ma na nogogłaszczkach narządy kopulacyjne (tzw. bulbusy), a na najdłuższej parze kończyn doskonale widoczne haczyki. Młodym pająkom podajemy 2-3 razy w tygodniu małe świerszcze, karaczany i larwy owadów (much i mącznika młynarka). Starsze i dorosłe osobniki chętnie polują na duże świerszcze, karaczany i szarańczę. Karmimy je 1-2 razy na tydzień. Dość rzadki w hodowli. Najczęstszą obroną tego ptasznika jest wyczesywanie włosków parzących z odwłoka. Niektóre osobniki często przybierają postawę grożącą i próbują ukąsić. Gatunek ten nadaje się dla osób, które mają już pewne doświadczenie w trzymaniu ptaszników. Autor: Awikularia Literatura: F. Kovarik, Sklipkani, 1998; N. I. Platnick, The World Spider Catalog, 2000-2005; Rick C. West, www.birdspiders.com;
|
||||||||
 Zgłoś błąd lub sugestię dotyczącą artykułu
|
