Artykuł w kategoriach: Ptaszniki – Opisy, Pterinochilus

Pterinochilus chordatus


Oceń 1 gwiazdka2 gwiazdki3 gwiazdki4 gwiazdki5 gwiazdek [5]
Loading...

Pterinochilus chordatus – ptasznik

Pterinochilus chordatus (Gerstäcker, 1873) na wolności występuje w Kenii i Tanzanii. Sklasyfikowany w 1873 roku przez Gerstäcker’a. Inne nazwy to Coelogenium raveni, Harpactira chordata, Pterinochilus raptor, Pterinochilus affinis, Pterinochilus sjostedti, Pterinochilus carnivorus, Pterinochilus brunellii, Pterinochilus widenmanni i Pterinochilus raveni (w 2002 roku rewizja Gallon’a) – pod tymi nazwami można go kupić do dnia dzisiejszego.


Dorasta do 5 cm ciała, do 10-12 cm z rozpostartymi odnóżami, nie jest więc olbrzymem wśród ptaszników.

Można by powiedzieć, że jest to „ciemny Pterinochilus murinus”. Podstawową barwą jest piaskowy brąz. Na całym ciele ptasznika występują czarne, nieregularne plamy. Na tarczce grzbietowej znajduje się brązowo-czarny gwiaździsty wzór. Kończyny ciemnobrązowe. Nie ma różnic w ubarwieniu samic i samców. Spotykane są także jasne odmiany kolorystyczne Pterinochilus chordatus, bardziej przypominające Pterinochilus murinus. Pająki te zwykle nieco jaśnieją przed linieniem.

Optymalne wymiary terrarium dla dorosłej samicy to 25/25/25 cm. Jako podłoże można zastosować torf lub substrat kokosowy. Gatunek ten wymaga około 60-70% wilgotności i temperatury około 27-28°C. Pterinochilus chordatus wytwarza duże ilości pajęczyny. Jako kryjówka doskonale nadaje się kawałek kory.

Młodym ptasznikom podajemy larwy owadów: much, mącznika młynarka, muszki owocowe. Starszym i dorosłym pająkom podajemy świerszcze, karaczany i szarańczę. Są bardzo żarłoczne.

Dojrzały samiec posiada na nogogłaszczkach narządy kopulacyjne (tzw. bulbusy), a na przedniej, najdłuższej parze odnóży krocznych haczyki. Poza tym jest sporo mniejszy od samicy. Przy dopuszczaniu należy wpuścić samca do terrarium samicy. Nie powinna ona przejawiać agresywności w stosunku do swojego partnera. Samiec dojrzewa po 1-1,5 roku, samica po około 2 latach.

Jak wszystkie ptaszniki afrykańskie, Pterinochilus chordatus posiada jad, który może stanowić pewne niebezpieczeństwo dla człowieka. Większość osobników tego gatunku jest agresywna.

Autor: Awikularia
Literatura:
F. Kovarik, Sklipkani, 1998;
H. J. Peters, Tarantulas of the world, Kleiner Atlas der Vogelspinnen, cz. 2, 2000;
H. J. Peters, Afrika’s Vogelspinnen, 1998;
N. I. Platnick, The World Spider Catalog, Version 5.5;
Rick C. West, www.birdspiders.com;
www.cyriocosmus.com;
www.tarantulas.ru
;
Własne doświadczenia.

2 thoughts on “Pterinochilus chordatus

Post Comment