Artykuł w kategoriach: Megaphobema, Ptaszniki – Opisy

Megaphobema mesomelas


Oceń 1 gwiazdka2 gwiazdki3 gwiazdki4 gwiazdki5 gwiazdek [4]
Loading...

Megaphobema mesomelas – ptasznik

Na wolności występuje w górzystych rejonach Monte Verde na Kostaryce. Gatunek opisany przez Cambridge’a w 1892 roku. Część badaczy i autorów opisów nadal zalicza ten gatunek do rodzaju Brachypelma. Inne nazwy to Euathlus mesomelas, Brachypelma mesomelas oraz Eurypelma mesomelas. Angielska nazwa tego gatunku to Costa Rican Redleg tarantula.


Dorasta do 5-6 cm ciała, z rozpostartymi odnóżami do 15 cm.

Bardzo ciekawie ubarwiony ptasznik. Podstawowym kolorem tego pająka jest czerń. Na każdej z kończyn występuje czerwono-pomarańczowa plama (w wieku młodzieńczym plamki występują jedynie na dwóch pierwszych parach odnóży krocznych). Tarczka grzbietowa jest ciemna z jasną obwódką. Na odwłoku występują długie jaśniejsze włoski, podobnie jak na odnóżach. Młode od małego są kolorowe i bardzo szybko rosną. Nie ma różnic w ubarwieniu samca i samicy.

Wymaga terrarium o wymiarach 30/30/30 cm. Jako podłoże można zastosować torf lub substrat kokosowy (o warstwie ok. 5 cm). Jako wystrój nadają się sztuczne rośliny, korzenie, skorupa orzecha kokosowego, kora. Megaphobema mesomelas źle się czuje w wysokich temperaturach. Optymalna ciepłota dla tego gatunku nie powinna przekraczać 22-24°C (w nocy może spadać do 17°C), a wilgotność powinna utrzymywać się na poziomie 70-80%.

Gatunek żarłoczny, nie gardzi larwami owadów (much, drewnojadów, mącznika młynarka) oraz dorosłymi owadami (świerszcze, szarańcza, karaczany).

Dojrzały samiec ma na nogogłaszczkach narządy kopulacyjne (tzw. bulbusy), a na pierwszej, najdłuższej parze odnóży krocznych haczyki. Poza tym jest mniejszy od samicy. Rozmnażanie jest trudne i rzadko się udaje w niewoli.

Gatunek mało agresywny. Wymaga bardzo czystego i przewiewnego terrarium, ponieważ jest bardzo podatny na pleśń. Zdarza się, że młode padają bez wyraźnej przyczyny.

 

Opracowanie i źródła informacji

Autor: Awikularia
Literatura:
L. Klatil, Sklipkani, krasavci s chlupatyma nohama, 1998;
F. Kovarik, Sklipkani, 1998;
F. Kovarik, Chov sklipkanu, 2001;
E. Bruins, Encyklopedia terrarystyki, 2003;
H. J. Peters, Tarantulas of the world, Kleiner Atlas der Vogelspinnen, cz. 2, 2000;
N. I. Platnick, The World Spider Catalog, Version 5.5;
P. Klaas, Vogelspinnen im Terrarium, 1993;
Rick C. west, www.birdspiders.com;
www.poecilotheria.com;
www.cyriocosmus.com;
Własne doświadczenia
.


Dodaj swoje przemyślenie na temat artykułu