Artykuł w kategoriach: Chaetopelma, Ptaszniki – Opisy

Chaetopelma olivaceum


Oceń 1 gwiazdka2 gwiazdki3 gwiazdki4 gwiazdki5 gwiazdek [2]
Loading...

Chaetopelma olivaceum – ptasznik

Na wolności występuje na Cyprze, w Turcji i północnym Egipcie. Gatunek opisany w 1871 roku przez Ausserer’a. Inne nazwy tego pająka to Chaetopelma gracile, Chaetopelma gracilis, Ischnocolus gracilis, Chaetopelma aegyptiaca, Chaetopelma aegyptiacum oraz Chaetopelma anatolicum. W naturze zamieszkuje skalisto piaszczyste tereny, porośnięte rzadką roślinnością.

Należy do mniejszych ptaszników. Z rozpostartymi odnóżami dorasta do 10 cm.

Małe pająki są różowawe bez ciemnej plamki na odwłoku. W miarę wzrostu stają się coraz ciemniejsze, aby około 5-6 wylinki nabrać ostatecznej barwy. Dorosły osobnik ma złotawo-brązową tarczkę grzbietową i charakterystyczny, podłużny odwłok porośnięty szaro-brązowymi, krótkimi włoskami. Odnóża ciemne. Po linieniu jest ciemniejszy.

Wymiary terrarium dla tego gatunku to 25/25/25 cm. Ptaszniki te kopią nory, które umacniają dość dużą ilością pajęczyny. Optymalna temperatura to 25-30°C, a wilgotność powinna utrzymywać się na poziomie 65-70%. W hodowli tego pająka wskazane są nocne spadki temperatury. W naturze Chaetopelma olivaceum zimuje w temperaturze nieprzekraczającej 13°C.

Pająkom podajemy średniej wielkości owady – świerszcze, karaczany, muchy, pasikoniki. Młode chętnie polują na larwy mącznika młynarka i larwy much (tzw. białe robaki).

Dojrzały samiec ma na nogogłaszczkach narządy kopulacyjne (tzw. bulbusy), oraz haczyki na przedniej, najdłuższej parze odnóży krocznych. Jest jaśniejszy od samicy i sporo mniejszy. O rozmnażaniu tego gatunku niewiele wiadomo. Podczas aktywnych poszukiwań samicy samiec potrafi przejść nawet kilkaset metrów. W kokonie może być od 60 do 110 młodych.

Jest to dość szybki pająk, rzadko przejawiający agresję. Nie wyczesuje włosków parzących z odwłoka. Wskazany dla osób, którzy mają już pewne doświadczenie w trzymaniu ptaszników.

 

Opracowanie i źródła informacji

Autor: Awikularia
Literatura:
F. Kovarik, Sklipkani, 1998;
H. J. Peters, Tarantulas of the world, Kleiner Atlas der Vogelspinnen, cz. 1, 2000;
H. J. Peters, Afrika’s Vogelspinnen, 1998;
N. I. Platnick, The World Spider Catalog, Version 5.5;
Rick C. West, www.birdspiders.com;
www.cyriocosmus.com;
Własne doświadczenia.

Jedno przemyślenie na temat Chaetopelma olivaceum

Dodaj swoje przemyślenie na temat artykułu