Artykuł w kategoriach: Augacephalus, Ptaszniki – Opisy

Augacephalus breyeri


Oceń 1 gwiazdka2 gwiazdki3 gwiazdki4 gwiazdki5 gwiazdek [6]
Loading...

Augacephalus breyeri

Gatunek sklasyfikowany w 1919 roku przez Hewitt’a jako Pterinochilus breyeri. W 2002 roku przeniesiony przez Gallon’a do rodzaju Augacephalus.


Nazewnictwo

Nazwa polska: brak

Nazwa angielska: Golden brown baboon

Warunki hodowli

Wilgotność 50-60%
Temperatura w dzień: 26-29°C
Temperatura w nocy: 23-24°C
Terrarium 25/25/25 cm (dł./wys./szer.)

Systematyka

Domena: eukarionty (Eucaryota)
Królestwo: zwierzęta (Animalia)
Typ: stawonogi (Arthropoda)
Podtyp: szczękoczułkowce (Chelicerata)
Gromada: pajęczaki (Arachnida)
Rząd: Pająki (Araneae)
Podrząd: Opisthothelae
Infrarząd: Mygalomorphae
Rodzina: Theraphosidae
Podrodzina: Harpactirinae
Rodzaj: Augacephalus
Gatunek: Augacephalus breyeri (Hewitt, 1919)

 

Występowanie

Mozambik, RPA, Suazi.

Biotop

W naturze gatunek zamieszkuje sawanny. Budują gniazda między roślinnością i kamieniami lub zajmują obecne nory (zazwyczaj opuszczone przez inne zwierzęta). Na obszarze ich występowania temperatura w ciągu roku wynosi średnio 26-29°C, a średnia roczna suma opadów waha się w przedziale 500-900 mm.

Długość życia

Samice żyją prawdopodobnie nawet do 15 lat. Samce po ostatniej wylince żyją około 6 miesięcy.

Wygląd

Dorosła samica osiąga do 5 cm DC (długość ciała), a samiec niecałe 2 cm (ok 18 mm). W ubarwieniu gatunku dominują odcienie złota, beżu, brązu i pomarańczy. Odwłok ptasznika jest beżowy z dużą ilością „cętek”, co tworzy charakterystyczny ornament. Na karapaksie od fovea odchodzą promieniście, we wszystkie strony, złote linie, a wokół oczu jest czarna „maska”. Fovea lekko półokrągłe (zdecydowanie inny kształt niż fovea niż u Augacephalus ezendami lub Augacephalus junodi). Sternum jest czarne, również trochanter i coxa po wewnętrznej stronie mają aksamitnie czarny kolor. Sternum pokryte charakterystycznymi czarnymi lub pomarańczowymi długimi włoskami – cecha odróżniająca Augacephalus breyeri od innych gatunków w obrębie rodzaju. Na mostku są trzy pary sigilla. Wentralna część odwłoka jest jednolicie pomarańczowa (u niektórych osobników można dostrzec lekko jasniejszą „opaskę”). Widoczne są czarne pasy po wewnętrznej bocznej stronie I i II pary odnóży krocznych. Tarsus oraz metatarsus I pary odnóży krocznych ma intensywnie pomarańczowy kolor, u nogogłaszczek oraz II, III i IV pary tylko tarsus jest pomarańczowy. Femora i tibiae pokryte od spodu dużą ilością jasnych włosków.

Hodowla: Młode osobniki można trzymać w niewielkich plastikowych pojemnikach dopasowanych odpowiednio do wielkości pająka. Terrarium o wymiarach 25/25/25 cm będzie odpowiednie dla dorosłej samicy. Jako podłoże można zastosować mieszankę piasku/żwirku i włókna kokosowego.

Wilgotność: utrzymujemy w granicach 50-60%.


Temperatura: 26-29°C z niewielkimi spadkami w nocy.

Temperament

Zaniepokojony osobnik przybiera postawę obronną unosząc do góry nogogłaszczki oraz dwie pierwsze pary odnóży krocznych, zazwyczaj towarzyszy temu głośna strydulacja. Jeżeli to nie odstraszy intruza, pająk atakuje. A. breyeri wybiera również ucieczkę jako sposób obrony – należy zatem brać od uwagę jego szybkość.

Ciekawostki

Wcześniej sklasyfikowany jako Pterinochilus breyeri od 2002 roku przeniesiony przez Gallon’a do nowo utworzonego rodzaju Augacephalus. Posiada narządy strydulacyjne typu II. Młode raczej nie pojawiają się w handlu. Można kupić u naszych zachodnich sąsiadów odłowione samice, samców jest zdecydowanie mniej i są trudno dostępne.

Rozmnażanie i odchów młodych: Samice powinny być dorosłe po osiągnięciu 4 DC. Samce po osiągnięciu dorosłości posiadają narządy kopulacyjne na nogogłaszczkach (tzw. bulbusy) oraz haki na pierwszej parze odnóży krocznych. Posiadanie haków goleniowych odróżnia ten gatunek od Augacephalus junodi.

Brak konkretnych informacji odnośnie rozmnażania. Można jedynie spekulować, że warunki składania kokonu, czas rozwoju nimf i ilość młodych są podobne jak w przypadku Augacephalus ezendami.

Opracowanie i źródła informacji
Anna Małecka (Obli/oblivion)


Opracowano na podstawie doświadczeń własnych oraz:

Gallon, R. C. 2010. On some Southern African Harpactirinae, with notes on the eumenophorines Pelinobius muticus Karsch, 1885 and Monocentropella Strand, 1907 (Araneae, Theraphosidae). Bull. Br. arachnol. Soc., 15 (2): 29-48.
Gallon, R. C. 2001. Revision od the Ceratogyrus spp. Formerly Included in Coelogenium (Araneae: Theraphosidae, Harpactirinae)
http://www.the-t-store.co.uk/
http://www.baboonspiders.de/
http://www.sanparks.org/

Post Comment