Artykuł w kategoriach: Pelinobius, Ptaszniki – Opisy

Pelinobius muticus


Oceń 1 gwiazdka2 gwiazdki3 gwiazdki4 gwiazdki5 gwiazdek [5]
Loading...

Pelinobius muticus – ptasznik

 


Czytaj więcej na temat Citharischius crawshayi (Pocock, 1900).

Jest to jeden z większych ptaszników. Nazywany niekoronowanym królem afrykańskich pająków. Jego miejscowa nazwa to King Baboon. Został tak nazwany od miejsca przebywania na wolności – bardzo często spotyka się go na urwiskach skalnych, gdzie docierają tylko pawiany (baboon to właśnie pawian). Kopie nory, które mogą dochodzić do długości 0,5 m.

Dorasta do 9-10 cm ciała (samice) i z tą wielkością (oczywiście mierzoną bez odnóży) jest na czele największych pająków świata. Jego zęby jadowe są imponujące – mierzą prawie 2 cm. Należy do gatunków wydających syczące dźwięki (strydulacja), które podobne są do odgłosów wydawanych przez niektóre gatunki karaczanów.

Potrzebuje terrarium o wymiarach 50/40/35 cm (dł./szer./wys.). Podłożem może być torf lub substrat kokosowy (warstwa grubości około 15 cm). Pelinobius muticus kopie głębokie nory, dlatego nie potrzebuje dodatkowych kryjówek w postaci konarów. Optymalna temperatura dla tego gatunku to 22-26°C (nocą może spaść do 20°C), wilgotność powinna mieścić się w granicach 50-70%. Do terrarium można włożyć miseczkę z wodą – zaobserwowano, że te pająki dość często z niej korzystają.

Ten masywny pająk jest dość ładnie ubarwiony – całe ciało jest koloru rudego, niektóre osobniki są rudo-czerwone. Cechą charakterystyczną dla tego gatunku są grube, mocne tylne kończyny (zwłaszcza u samic). Młode są ubarwione podobnie, jednak nie tak intensywnie. Dorosłe i podrośnięte osobniki karmimy szarańczą, świerszczami, owadami łąkowymi i karaczanami. Raz w miesiącu można podać mysz. Młode chętnie jedzą larwy mącznika młynarka i wylęg świerszczy.

Gatunek ten charakteryzuje się wolnym wzrostem i długim dojrzewaniem – aż 6-8 lat. Samce dojrzewają nieco wcześniej (po 3-4 latach). Dojrzały samiec ma na nogogłaszczkach narządy kopulacyjne (tzw. bulbusy), nie posiada jednak haków goleniowych, często też jest sporo mniejszy od samicy – osiąga zaledwie 3 do 5 cm ciała. Pelinobius muticus trudno i rzadko rozmnaża się w niewoli. Przed łączeniem należy oba pająki dobrze nakarmić – samica bywa agresywna w stosunku do samca. W kokonie jest od 100 do 400 młodych.

Gatunek bardzo agresywny – absolutnie nie powinien zajmować się nim początkujący hodowca. Często przyjmuje postawę obronną. Nie wyczesuje włosków parzących z odwłoka. Potrafi ukąsić bez ostrzeżenia, a jego jad może być niebezpieczny dla człowieka.

 

Opracowanie i źródła informacji


Awikularia

Literatura:
F. Kovarik, Sklipkani, 1998;
L. Klatil, Sklipkani krasavci s chlupatyma nohama, 1998;
G. Stadler, Vogelspinnen, 2000;
M. Toran, Arachnolog, 4/2003;
M. Toran, Bezobratle potvurky, 2004;
E. Bruins, Encyklopedia terrarystyki, 2003;
N. I. Platnick, The World Spider Catalog, Version 5.5;
P. Klaas, Vogelspinnen im Terrarium, 1993;
Rick C. West, www.birdspiders.com;
www.poecilotheria.com;
www.tarantulas.ru;
własne doświadczenia;

Dodaj swoje przemyślenie na temat artykułu